Exit raamwarmte, welkom warmte uit een kopje

Ik had er duidelijk niet mogen over beginnen,
over die heerlijke raamwarmte.
Over die lente die voorzichtig binnenglipt
door ramen en deuren en kieren en spleten.
Sorry daarvoor.
Sorry dat mijn bescheiden enthousiasme volstond om de lente te beëindigen.

Nu goed, ik ben een brave Belg en schik me naar de stand van zaken: het is herfst en ik zal me er naar gedragen.
Ik zal mijn winterschoenen nog wat aanhouden, plus bijhorende sjaal, ik zal naar de cinema willen gaan, stoofpotjes willen eten en vooral: chocomelk willen drinken.
Ik zal taartjes gaan eten op zondagmiddag en indien niet, dan zal ik een heel pak Mallo's verslinden.
Ik zal mijn wintervet up to date houden, gelegen in de sofa, naast Don Draper, en in mijn hand alweer een liter warme chocomelk.
In een lief taske.

Of in een gepersonaliseerd taske.
Toen ik twee maand geleden "Saluuu!" zei (maar dan een beetje stiller en toch ook met al wat proactieve heimwee) aan mijn collega's, voorzag ik ze gedeeltelijk van een nieuw servies.
Zodat ik bij elke koffiepauze nog even zou herdacht worden he, a ja!
Mijn vroegere collega's hebben wel iets met gebouwen,
dus verzon ik alle mogelijke huizen, met een noodzakelijke uitbreiding naar het dierenrijk.

Wie ook aan de slag wil met stiften en servies,
kan ik het volgende meegeven:
- Porseleinstiften vind je in alle kleuren in hobbywinkels als de Banier.
- In tegenstelling tot mezelf: Bezint eer ge begint. Een tas is rond en ligt nooit stil en haalt uw misschien eerder beperkte tekenkusten nog verder onderuit. Een betekend bordje is ook niet mis, denk ik nu.
- Daarom kan je je tekening eerst aanbrengen op het porselein mbv carbonpapier.
- Maar het lukt evengoed door gewoon met potlood rechtstreeks op het porselein te tekenen. Met water kan je het potlood snel verwijderen.
- Word echter niet overmoedig en vermijd te fijne tekeningen.
- Toch gebrield? Snel naar de pompsteen en was de stift snel weg met water en een doekje
- Het porselein hoeft achteraf niet per se te worden gebakken*, doch moet wel 3 dagen plat liggend drogen. Geef uw ontslag dus vroeg genoeg, als u een gelijkaardig cadeautje wil kunnen afgeven.
- Wanneer alles is opgedroogd, kan je met eenbreek mesje nog kleine aanpassingen doen, spatjes wegdoen, ... Een truc die me veel frustratie heeft bespaard.
(* over vaatwasbestendigheid kan ik echter niets zeggen)

Nu is het aan jullie!
En ikzelf: Hop, terug naar het dekentje, mijn chocomelk en winterse muziek.

Een pareltje uit haar laatste plaat "The Haunted Man". 

Mijn enige advies: kopen! 

En nog een laatste uitsmijter: wie nog geen inspiratie heeft voor een gepast boek onder het dekentje: vanavond is er Uitgelezen in Vooruit, het "levend boekenprogramma". Altijd een aanrader en vanavond extra feestelijk in het kader van 100 jaar Vooruit! 

U vindt mij op één van de eerste rijen, met een nerdy notitieboekje in de hand. 

Part of the weekend: raamwarmte

Het is nu wel eindelijk zover he, denk ik toch?
Vanaf nu gaan we niet meer door 20 cm wit verrast worden he?
Ik bedoel, de lente, die is hier nu toch om te blijven?

De eerste voorzichtige terrasjes werden gedaan. Stiekem met de winterjas nog om de schouders.
Gisteren zaten we zelfs met een fles goedkope rosé langs het water.
Het onklopbare bewijs van de seizoenswissel.

Tijdens de eerste dagen,
laat de Belgische lente zich echter nu en dan best genieten doorheen het raam.
Alvorens twee maanden op slippers in de buitenlucht te lopen,
nog even genieten van binnen.
De zon op de zetel schijnend,
een boekje, een kopje thee.
Een beetje zoals de herfst, maar dan met mooiere vooruitzichten.
Wegzakkend in een berg kussens,
misschien nog een dekentje erbij.

Je boek verslepend van zonneplekje naar zonneplekje.
De warmte volgend,
gehoorzaam aan het lente-ritme.

Op de achtergrond een plaatje uit de oude doos,
een beetje vals,
een beetje overgevoelig,
maar nooit minder mooi dan de keer ervoor, integendeel.

Laat het nog maar even lente zijn.
Veelbelovend maar nog niet echt warm.
Vaak net iets te fris voor een terrasje, dus dan meer weer naar onze favoriete koffiebar.
Voortdurend aarzelend tussen kousen of blote kippenvelbenen.
Het seizoen van "in spanning en vol verlangen afwachten".

We hebben nog heel ons leven om op slippers het park te veroveren
en al niksend de wereld te verbeteren.
Niets gaat boven dergelijke dagen,
maar tot dan neem ik graag genoegen met nu en dan
een heerlijke middag raamwarmte, profiterend van de laatste dagen binnennestelen.


Gebloemde kussens voor de leukste vriendin:
Bloemenstof en bolletjespaspel: De Stoffenkamer
Oranje linnen: De Strik
Meesleurkussen voor het leukste kleine nichtje (uiteraard naar dit fantastisch voorbeeld): 
Uilenstof: Ifi 

Wegens succes verlengd: part of the weekend

Voorlopig staar ik nog steeds uit het raam, ben ik nog steeds gefascineerd door de vele soorten peulvruchten en zandkoekjes in de Turkse supermarkt en surf ik het net nog af op zoek naar nodeloze spullen en waardeloze weetjes.
De tijdswinstteller is nog niet meteen de hoogte in geschoten.

Toch slaagde ik er vorige week in lang te slapen, het eerste terrasje van het jaar te doen (inclusief winterjas), af te spreken met vrienden, uit eten te gaan, de daad van het jaar te stellen (nl. om acht uur 's morgens gaan zwemmen), de naaimachine ter hand te nemen, ...
De strategie voor dit alles heette "verlengd weekend".
O heerlijke methode!

Je kan daar zelfs nog veel meer in doen,
in zo een vijfdaagse.
Zaken zoals

Babysitten / Vrienden maken

Naar de zusterlijke harmonie gaan luisteren in een lokale turnzaal met zin voor humor

Paaseitjes verstoppen voor de vrienden

Dansen tot het ochtendgloren

Doen alsof je een goede huisvrouw bent

Afgelopen weekend was minder lang,
doch even plezant.
Het was zelfs lang genoeg om plannen te smeden.
En jullie allen zitten daar voor iets tussen.

Maar geduld, dat is een schone deugd.
En vaak van doen bij mij.

Part of the weekend: Janina grijpt de tijd

Het leven, een mens kan daar veel over zeggen en palavaren, maar als ik één ding geleerd heb, dan is het wel dat er niet valt aan te ontkomen. Sartre's geworpenheid, zowaar.
Het gaat maar door en door en soms is het zelfs spannend en slaat het een onverwachte weg in.

Zo gebeurde dat onlangs ten huize Modaal.
Vrij onverwacht besloot ik mijn toenmalige werkplek te verlaten, zij het niet zonder veel getwijfel en geaarzel en vooral gemis bij voorbaat. Adieu, bureaublad van 15m² voor mij alleen, gezellige babbels bij de waterkoker en situering in het gezellig stadscentrum. Mijn stadscentrum dan nog wel, op 7 minuten fietsen van mijn (ook al nieuwe) huis. En vaarwel ook het deeltijds werken, de vele nevenactiviteiten en -jobs en de talrijke vrije middagen.

Voortaan werk ik from nine to five.
Hele dagen lang lees ik, tracht ik te begrijpen en tokkel ik mijn onbetwistbaar zwaar wetenschappelijke bevindingen neer.
Opperste concentratie, de klok rond. Voorlopig kost het me nog twee kannen koffie en evenveel repen chocolade per dag.

Komt daar bij dat ik gemiddeld een slordige 4 uur per dag on the road ben.
Elke ambitie heeft zijn prijs!
Trein-tram-bus dag, alle dagen van de week!

Gevolg van deze tijdrovende ambitie:
hophop, gejaag, gesnel, geren, gedoe.
Lopen naar de trein, maaltijden in de microgolf en uitpuffen bij Don Draper.

Dat kan toch niet zijn!
Deze richting wil ik  met mijn leven niet uit en al!
Ik vrees dus dat ik aan time-management zal moeten doen. Gestructureerd worden, dinges op voorhand regelen, weekends plannen, ovenschotels invriezen.

En ook een hele hoop dingen niet meer doen.
Ik doel niet op hobby's en uitgang, want ontspannen moet elkeen.
Ik doel eerder op minder noodzakelijke dingen. Waar toch veel tijd in kruipt.
Je reinste tijdverspilling, met andere woorden.

In de angst uit te komen bij een Sonja Kimpen-lijst:
Welke leuke doch volledig nutteloze zaken tracht ik in de toekomst te vermijden?

- Een aandachtige studie maken van facebook-foto's waarop enkel volstrekt onbekenden staan
- Een kwartier uit het raam staren, mij inbeeldend dat iedereen ter wereld mij graag ziet
- Steeds opnieuw pogingen doen een jeansbroek in de H&M te kopen
- Een half uur "naar de bakker vertrekken" omdat er een hond los loopt over straat
- Mijn nagels roze lakker, vervolgens toch voor modieuzer muntgroen gaan en tenslotte terugkeren naar roze. Tien wattekes vol besmeurde dissolvant!
- Proefondervindelijk ervaren dat ik niet slim genoeg ben op alles wat in Maks In Europa staat, te onthouden.
- In de kringwinkel een zoveelste serviesuitbreiding realiseren
- Een shortcut uittesten ergens waar ik zelfs de gewone weg nog niet ken
- Op Pinterest nog eens controleren wat ik nu ook alweer allemaal zal naaien, breien en borduren eens ik in pensioen ben
- In kookboeken neuzen en eindigen met worst en appelmoes
- Reizen plannen naar Thailand, Sri Lanka en Indië.
- Niets hebben om aan te doen
- Een vergelijkende studie maken tussen het blaadje van Denaldi en dat van Delidl.
- Mijn onderbroeken en washandjes strijken
- Tellen hoeveel soorten rijst ze verkopen in de Turkse supermarkt
- Naar eigenaardige natuurdocumentaires kijken

Zo, eens al dat geëlimineerd is,
kan dat toch niet anders dan een tijdswinst van enkele uren per week opleveren?
Net voldoende voor een zondags middagdutje om het huishouden helemaal spic en span te houden!

Parels herontdekken,
dat is uiteraard alles behalve tijdverlies
en met graagte presenteer in dan ook deze absolute parel. 
Luisteren verplicht!



Mochten er nog gekende/befaamde tijdsrovers zijn,
gelieve mij te informeren en aldus mijn leven nog efficiënter te maken.
Op die manier komt het misschien ooit allemaal goed en ontpop ik van knullige puber tot welgeorganiseerde dame. Iedereen welkom dan in mijn geboende keuken voor ontdooide lasagne in een Blokker-servies!

Part of the weekend never dies: STAMgasten

Gent is de max.
Ik weet niet of daar nog velen van moeten overtuigd worden.
Ikzelf ben het alvast jarenlang en rotsvast en sinds vorige week nog een beetje meer.

Grote Feestelijkheden brachten me in het STAM.
Voor ik mij schaamteloos mocht te buiten gaan aan hap en drank allerlei, werd ik rondgeleid door het fenomenale wirwar-gebouw, volledig gewijd aan mijn bakermat.
Voor het eerst in het gezelschap van een echte gids.
En echt, wat die mij allemaal leerde!

De eerste verplichte stop is uiteraard het geschuifel over de gigantische luchtfoto. Op handen en knieën uw huis zoeken en dat van uw oma zaliger en dat van uw eerste lief en kijk daar! de bakker! en tiens, ik wist niet dat er een parkje was op twee straten van ons? Obligate verwondering en elke keer is het weer raak. 

Daarna begint het echte werk en leert u bij over 

• Keizer Karel en zijn schepmuile. Of zijn Habsburgse Kin, als u het liever beschaafd heeft. 
• De maliënkolder. Natuurlijk weet u wat dat is. Maar wist u ook dat heel dat gedoe alles samen zo een 65kg woog? De truc van de foor was dan ook het doorsnijden van de paarden hun pezen. Paard valt - ruiter/maliënkolderduts eveneens - hopla in het slijk - nooit meer in staat recht te krabbelen - de blubberdood tegemoet. 
• Perkament was een kostbaar goedje. Dat wist u ook al. Maar ik weet nu ook dat uit 1 schaap slechts 4 bladeren perkament konden gehaald worden. U moet maar eens uitrekenen hoeveel boerderijen daar bij elkaar liggen, wanneer u de oude geschriften tracht te ontcijferen. 
• Brussel, Brugge en Antwerpen zijn ontstaan uit een soort uitdijende concentrische cirkels en hebben daardoor een min of meer (half)rond grondplan. Gent niet en de gids vertelt u graag waarom. Er komt wat heiligschennis aan te pas en uiteraard ook wat feestgedruis. Gent, rebelstad van in de wieg. 
• Het is niet al prehistorie wat de klok daar slaat: in de gangen hangen overdonderende kleurenfoto's van Carl Dekeyzer, die het moderne Gent in zijn volle glorie tonen. Dat kan niet dat daar nergens iemand opstaat die u kent!
• En op het eind mag u nog wat actief zijn. Uw eigen filmpje projecteren. Of wat met de lego's spelen. 

Het was de max en kweetnieoe interessant. 

Ik raad het echt aan, zo een gids die honderduit vertelt. Awoe audiogidsen en leesbordjes. Hoera volkslegendes in levende lijve. 

De eerlijkheid gebiedt me tenslotte te vermelden dat dit niet echt weekend-stuff was. 

In het weekend deed ik wat jonge mensen doen. 

Of wat pubers doen. 

Ik wil maar zeggen, als u een gek prentje of jolige slogan in uw besneeuwde autoruit terugvond: sorry. 

Soundtrack van het weekend was een foute doch blijkbaar opnieuw heel erg hippe plaat, zo bewees één van de coolste clubs van t stad. Ik stond versteld. 

Niet veilig in combinatie met mij, mijn ontegensprekelijk zeer gelijkende danspassen en poreuze glazen.

Part of the weekend: want Reims is Rio niet

Onder het motto "Hop, de wijde wereld in!" en in de overtuiging "er valt overal wel wat te zien", trokken we afgelopen weekend richting Reims.

We waren goed voorbereid.
Toch wat de verdeling eten-drinken-hapjes betrof.
Voor de rest hadden we geen flauw idee.

Bleek dat ver!
Uren rijden, deden we.
Over berg en dal en vooral over onverlichte autostrade.

Gelukkig was de schoendoos met cd's mee.
En o, wat trof ik daar.
Een herinnering aan de warmste weken van mijn leven.
Een mentale terugkeer naar het Brazilië van 2 maand geleden.
Glijdend van het ene paradijs naar de andere postkaart, door miljoenensteden, slingerend over eindeloos groene bergen en kriskras door kartonnen dorpjes.
Ik keek en keek en keek, vereerde elke zandweg waar we overheen donderden en werd lyrisch bij elk vergezicht. Mijn objectiviteit had ik thuis gelaten.

Wanneer de duisternis viel en er niets meer te bewonderen was, stal ik stiekem de Ipod van mijn reisgenoot en ontdekte daar de parel "Bloom", startend met dit nummer:



Hoe iets zo mooi kon zijn, daar kon ik amper bij.
Mijn reisgenoten sliepen of deden heel hard alsof, ongetwijfeld in de hoop een volgende lofrede op eender wat te vermijden.
Ik was niet enkel niet-objectief, ik was ook irritant perma-positief.

U kunt zich dus voorstellen hoe "yes" en "woehoew" ik werd toen de schoendoos over deze geheime schat bleek te beschikken.

Helaas.
De ene vrienden hadden de andere ingelicht over mijn onuitstaanbare retorische uitspattingen.
Of het was gewoon echt per ongeluk.
Het bleek een leeg doosje.

Ook op andere vlakken leek Reims weinig van Rio te hebben.
Denk: koud - verlaten - een zakdoek groot.
En internet had gelijk door enkel de kathedraal als bezienswaardigheid te vermelden.

Doch, ik zou mezelf niet zijn mocht ik ook dit geen fantastisch weekend vinden.
We aten bij TL-licht, mijn schoenen kregen een modderbad en de kaas smaakte écht naar zweetvoeten.
En voor de rest was alles de max.

Hopelijk bij u ook?

Part of the weekend never dies

Ik sloot mijn zondagavond af met het stoppen van drie paar kousen.
De rest van de dag had ik met niet minder oma-allures doorgebracht. Naaimachinegeratel, taartgebak en een gestreepte peignoir.
Persoonlijk vind ik dat van de beste zondagen die er zijn.

Doch, het zicht op drie paar broekkousen met gaten in, stemde me bij het vallen van de avond eerder moedeloos.
De taart was op, evenals de quiche en de melocakes en wilde ik de volgende dag niet met koude benen rondlopen, dan zat er niets anders op dan het uitgesteld werk alsnog aan te vatten.
Ik had echter geen flauw idee hoe dat eigenlijk moet, zo kous creëren waar er door slijtage geen meer zit.

Dus ik deed maar wat, ik stopte de kousen op een quasi-letterlijke manier, door met garen een soort grens te trekken waar het gat niet overheen kan. Een dijk van katoen tegen het oprukkend verval, zoiets.

Ik verdrong de gedachte aan het hubbeltje dat morgen ongetwijfeld irritant in mijn schoen zal zitten jammeren en at nog een rozijntje met chocolade. Ik dacht aan hoe het er een beetje belachelijk zal uitzien, moest ik morgen die nieuwe schoenen nog eens gaan passen met die artisanaal gefixte kousebroek. Ik nam nog een slokje thee en de pre-schaamte spoelde moeiteloos weg.
Ik voelde me op en top oma en oma's schamen zich niet over kousen, want die dragen van die kniekousjes onder 3/4 rokken en laten die onbekommerd tevoorschijn komen wanneer ze gaan zitten in de schommelstoel.

De oma-sfeer werd ondersteund pruttelende muziek uit lang vervlogen tijden.



Ondertussen al 13 jaar oud, bijna half zo oud als ikzelf.
Toen Goldfrapp nog een bosnimf-imago had, MTV nog een muziekzender was en clips nog met standaard-effecten gemaakt werden.
Maar de oma's, die droegen ongetwijfeld ook al gaatjeskousen en streepkespeignoirs. .