Het alledaagse verhaal

Part of the weekend: hoera voor de come back!

2012-01-18T23:15:00.000+01:00

Wie geboren en getogen is in de wijste stad van ’t land,
gaat nog met zijn pamper aan voor het eerst naar De Feesten
en besluit nooit nog weg te gaan uit die heerlijke stad.

Aldus geschiedde dat Janina zo een tien jaar geleden
(wat voelt het bejaard al in die termen te kunnen spreken)
op Sint-Jacobs naar t Hof van Commerce stond te kijken.
“Zeg ne keer DJ 44!” werd gescandeerd in de micro,
Janina deed braaf en enthousiast wat van haar werd gevraagd.
Lekker dicht bij het podium,
om niets te missen.
Lekker dicht bij de boxen ook.

Allemaal plezant en tof,
tot de volgende dag het linkeroor het grotendeels had begeven.
Nog voor tinnitus een algemeen schrikbegrip was geworden,
liep Janina 2 dagen potdoof en met een irritante tuut rond.
Blinde paniek was dat.

Toen ’t Hof besloot er mee te stoppen,
was Janina dan ook eerder opgelucht.
Geen risico op hardhoorsheid meer.
De frontman deed verder,
op zijn eentje en een pak veiliger voor de oren.
Maar ook een pak minder uitnodigend, vond Janina.
Je kon er toch minder goed van fo’ shizzle op doen en al.
Janina hield het fanschap voor bekeken.

Maar toen!
Een paar maand geleden!
Het woord reünie viel en een oogwenk later was er dit:

't Hof van Commerce - Wupperbol

Tegenwoordig pleegt zowat elke groep een aanslag op de trommelvliezen
én zit de schrik voor een leven zonder klank er stevig in bij Janina,
waardoor oordoppen tot de standaardsjakosbrol behoren.
Aldus gewapend wil Janina maar al te graag nog eens vooraan
van fo’ shizzle gaan doen!
Gek, iets absoluut niet missen
en toch zo blij zijn wanneer het terug is.

Welke comeback lokte u al tot tegen het podium?

Part of the weekend never dies

2012-01-09T12:00:00.001+01:00

Waarom praten over het weekend,
als het op een weekavond nog veel plezanter was?

Dat kan ook moeilijk anders,
als het je verjaardagsavond is
en je de beste vrienden ter wereld hebt.

De plezantigheid begon trouwens al overdag,
met pannenkoeken fretten
en een triljoen koekjes bakken.

Een tete-a-tete draaide uit op een verrassingsetentje
met boten vol opgedraaide rauwe viskes op de salontafel.
Was me dat leuk en lief en lekker!

Geen verjaardag zonder cafébezoek,
alwaar de triljoen koekjes tenslotte allemaal werden opgesmikkeld.
En waar koekendozen (Ja! Nog koeken! Ook in 2012 gaat Janina geen vriendschapsverzoek krijgen van S. Kimpen!) met gelukswensen op het nippertje van de volgende dag kwamen binnen gewandeld

Janina keerde huiswaarts
zonder ouderdomsinzinking
en met al moed op de volgende verjaardag.
Laat die 30 en 40-pubertijd en rimpels en 65 en Bejaard maar komen,
als het altijd zo plezant is!
It’s such fun,
In the happy Janina house!

(Shindu - Happy House)

Voederen zekerst toegelaten: Janina te kijk in het MIAT

2012-01-07T00:07:00.001+01:00

De toestand is hier eerder “druk druk druk”

maar dat verhindert Janina niet

er nu en dan nog iets bij te nemen

waar ze eigenlijk geen tijd voor heeft.

Maar het moest maar niet zo plezant zijn.

Daarom ook leert ze u volgende zaterdag (14 januari)

heel graag in het MIAT hoe u 2012 stijlvol door komt.

Er is maar één woord en techniek voor nodig,

zijnde flocken.

T is niet moeilijk, t is gemakkelijk

en t is vooral zo overdreven leutig.

Flocken,

dat is bijvoorbeeld dergelijke dinges maken:

Aanstaande zaterdag zal het echter ook betekenen:

Inspiratie opdoen, het betere en fijnere werk,

cake fretten en naar huis gaan met een kant-en-klaar cadeaupakket.

Janina keek alvast eens wat haar flockvoorraad nog te bieden had

en oefende al wat:

Tofkes?

Ze denkt dat er zelfs iets zal te winnen vallen,

daar in het gezellige MIAT. O zo spannend!

Maar u kan het er vooral allemaal zelf komen leren.

Want wat u zelf doet, doet u toch altijd beter he.

Info en inschrijvingen:

http://www.miat.gent.be/nl/activiteiten/workshops/flocken

Part of al de feestweekends tegare

2012-01-05T00:22:00.000+01:00

Fieoew, het feesteten is bijna verteerd,
Janina is ongeveer in staat te vertellen hoe de feestweekends nog zijn afgelopen.

Goed eigenlijk, om het kort en bondig te zeggen.
Heel goed.

Kerstdag was zoals dat hoort te zijn, met kalkoen, kroketjes en boterroom.
Om de vertering wat te bevorderen,
besloot Janina nog even af te spreken met de vrienden,
en he,
komt dat tegen,
we vierden de geboorte van kindeke Jezus tot in de vroege uurtjes.
Niet echt katholiek,
maar wel reuzeplezant.

Het ander feestweekend
startte Janina met een medium flashback van het vorig weekend:
Een halve herhaling van den dessert van kerstavond
en een half culinair experiment van den boerinnenbond.

Om het nieuwe jaar wat spannend in te zetten,
kliederde Janina haar nagels ook eens groen/blauw in plaats van het eeuwige rood.
Van de weeromstuit sloeg ook de blonde haarverf (o, wist u dat nog niet?)
eerder oranje uit.
Nou, zo verrassend moest dat nieuwe jaar nu ook niet beginnen.

De vrienden zeiden dat het toch donker was
en dat ze niet moest zagen maar feesten.
En aldus geschiedde.

De panna cotta bleek amper opgesteven
terwijl de rijstpap dan weer van de stevige soort was.
Het was ermee verdrie-d: het zou een jaar vol onvoorspelbaarheid worden.

Wat een vreugdevolle verrassing ook toen deze plaat over de dansvloer zweefde
en Janina de beentjes extra enthousiast deed strekken:

(Booka Shade - Oh Superman)

Wat ze zichzelf toewenst voor 2012?
Een heerlijke, onvergetelijke 14e april
Succes met stiekeme projecten
Lange uitslaapochtenden
En natuurlijk zonneschijn in de lucht en in het hartje.

Wat ze u toewenst?
Een jaar dat even goed aanvoelt als dit:

(Little Dragon - Ritual Union)

Of kan ze u met nog iets anders plezier doen?

Part I of the kerstweekend

2011-12-25T14:15:00.000+01:00

Ik zit nog maar halverwege het kerstweekend,

maar laat mij u alvast een tussenstand geven.

Het begon gisteren met opstaan op een uur

dat berekend was op de stollingstijd van den dessert.

Vervolgens at ik deeg als middagmaal

en gebakken, afgwerkt product als vieruurtje.

Een echte kok proeft toch voor, nietwaar?

Zoals dat hoort,

at ik me een kerstmaal-indigeste.

Maar hé, die is uiteraard al verteerd,

dus vandaag bestaat het middagmaal

uit restanten van dessert nummer 2.

Dadelijk vertrek ik naar de tweede indigeste.

Mijn elastiche maag en de doos motilium hebben er alvast zin in!

Allen zijnen zaligen Kerst,

boordevol gezelligheid en cadeau-torens!

(Het recept van dessert 2 kan u makkelijk vragen aan Jeroen Meus, met de codewoorden panna cotta en ananas. Een aanrader, want licht (met yoghurt) en fris.

Dessert 1 waren frambozen-ricotta-cakejes met cheesecream. Goed, ma goed! Dra tekst en uitleg.)

Part of the weekend lag in de emmer

2011-12-17T18:15:00.000+01:00

Liefste maten, makkers, trouwe lezers die blijven terugkomen ook al is het hier supersaai,

Vorig weekend maakte ik de dansvloer niet onveilig,
ook al had ik dat zo gepland
en had ik daar veel zin in.
Ik ben namelijk het cliché van de werkmens
die in het weekend "even stoom moet aflaten".
Wat zoveel wil zeggen als te lang weggaan
en te lang slapen
en de volgende week nog vermoeider aanvatten
dan je de vorige geëindigd was.
Aldus wordt het leven een neerwaartse spiraal,
maar he,
neerwaartse spiralen lijken ook op slingers,
dus who cares.

Neen, vorig weekend lag en hing ik in bed,
een emmer veilig naast me
en een yoghurt als wild avondmaal.

Ik was niet zo ziek dat ik er van hallucineerde,
maar was dat zo geweest,
dan had het vast hier op geleken:

(Voor wie het allemaal wat te lang duurt: "het lied" begint rond de 5e minuut.)

Psychedelische muziek anno 2011,
koortsige waanbeelden van nieuw muzikaal talent.
En toffere dolfijnen dan in het Boudewijnpark!

Ook tof was te lezen met wat voor nutteloze stuff u uw weekend zoal vult.
"Kuisen" bleek de onovertreffelijke verloren moeite,
waardoor ik dat voornemen dit weekend ook maar laat varen.
In ruil kocht ik bloemen;
dat ruikt lekker
en doet het volk over de stofklodders heen kijken.
Meer resultaat voor minder moeite!

Huishouden met Janina Modaal,
ooit wordt dat een vaste rubriek in de Nest / het parochieblad.
Nog tips nodig? Iemand?

Part of the weekend: niet goed maar écht fout

2011-12-06T22:15:00.000+01:00

Ik hou het even kort,
zodat ik het binnenkort eens extra lang kan rekken.
Ik wil u namelijk over iets leuks verhalen!
En 't is tegelijkertijd een culturele aanrader!
Maar dat is allemaal voor later,
nu blikken we gewoon even samen terug op het weekend.

Nuttige dingen die ik deed:
- Aan de toekomst bouwen
- Bijna "bankroet" kunnen leggen bij Scrabble maar 1 letter te kort hebben. Daar ging de drie maal woordwaarde voor dit monsterwoord.
- Sintinkopen doen

Lekkere dingen die ik deed
- Hespenrollen gaan eten
- Met vriendinnen uit eten gaan
- Daarna ook nog frieten gaan eten

Nutteloze dingen die ik deed
- Tellen hoeveel kleuren nagellak ik heb (21)
- De vissen hun water verversen (Nutteloos want tevergeefse en zo snel ongedaan gemaakte moeite)

Onverwachte dingen die ik deed
- Bijna het woord "bankroet" leggen bij Scrabble.
Of had ik dat al gezegd?
- Een zondagse ontbijtomelet eten met dit op de achtergrond:

(Bee Gees - Massachusetts)

Wie dacht dat ik alleen maar naar hippe dingen luisterde
of naar "goed foute",
die is er bij deze definitief aan voor de moeite.

En o ja,
ik vertel u nog wel hoe ik meteen werd afgestraft voor mijn baldadig mp3 gedrag.
Maar vertel mij eerst eens,
welke compleet nutteloos ding deed u dit weekend?

Part of the weekend en de vruchtbare leugen

2011-11-28T08:00:00.001+01:00

Allé zeg, dat riep precies nogal jeugdherinneringen op, die Diskman (als eigennaam he, want als zelfstandig naamwoord is het uiteraard gewoon met een c. Dat weten we allemaal.)
U droomde zelfs nostalgisch weg bij de gedachte aan zijn grootouder Walkman.
Ook die ligt hier nog ergens.
Inclusief de gedachtensprongen naar de in de diepte zinkende en zwalpende stem wanneer de batterijen moe werden. En de link met het potlood natuurlijk/.

Maar dus: Diskman.
Ik vond het zeker tof opnieuw in zijn gezelschap te zijn.
Hij was nog zuiver van klank, hobbelschokvrij en deed me enkele plaatjes (her)ontdekken.

Doch, die hechte vriendschap was slechts halftijds.
De andere helft van de tijd vervloekte ik zijn terugkeer namelijk hartgrondig en verlangende ik naar mijn verdwenen vriend.
Want ik was natuurlijk te lui en te vergeetachtig om de cd regelmatig te wisselen, waardoor ik een hele week naar hetzelfde gekweel luisterde.
Of ik was tegenovergesteld, liep met wel 5 wisselcd's in mijn tas en kreeg het brood en de mandarijntjes bijgevolg niet meer opgeborgen.

Ik wilde mp3Man terug.
In een flits svhoot mij het woord "garantie" te binnen, en eens het vodje papier opgediept, bleek ik nog 1 dag de tijd te hebben.

Ik spurtte als nooit te voren, legde mijn haar in de plooi, stiftte mijn lippen en deed een uitleg over een willoos defect waar ik uiteraard absoluut niets kon aan doen en hoe jammer dat toch was en of ze dat alstublieft eens snel wilden herstellen.
Mijn geloofwaardigheid zat duidelijk ver onder nul, maar toch, zwaargewonde mp3Man werd aangenomen en afgevoerd.

En zo geschiedde dat ik enkele weken later een tegoedbon in handen had.
Want een reanimatie bleek onmogelijk maar de garantietroost bestond uit een vervangmodel, dat ik helemaal zelf mocht kiezen.
Meer nog, ik kreeg een algemene geschenkbon.
Waar ik dus evengoed een berg cd's kon mee kopen.
Iets waar ik erg veel zin in had, plots.

Aldus verliet ik de winkel met de relatief goedkoopste mp3Man.
En een hoopje van 5 cd's.
En een kanjer van een schuldgevoel.

Want hé, dit was zo oneerlijk van me.
En toch was ik zo blij.
Schuldig tevreden.
Met onder andere de langspeler hiervan:

Een omstreden videoclip waar u helemaal het uwe mag van denken.
De hele plaat past alvast wonderwel bij een zondagse middagontbijtkoffie.

Maar!
Voor u mij veroordeelt omwille van mijn vruchtbare leugen:
het is al niet meer nodig.
God straft namelijk onmiddellijk,
zo ook toen in de multimediawinkel...

Wordt vervolgd.

Part of the weekend en de man met de cd's

2011-11-22T21:39:00.000+01:00

Janina deed iets erg stout, onlangs.
Het was het gevolg van iets erg klunzig.

Bij het ochtendgloren, wanneer de mist nog laag hing, de kou in Janina's oren beet en de slaapprut vooral nog erg talrijk in haar ooghoeken zat genesteld, vertrok ze naar het werk.
Met de fiets.
Want zou is ze wel: lui maar genoodzaakt gezond.

Op de fiets geniet ze graag van een vrolijk muziekje.
We moeten daar niet onnozel over doen, we wonen in t stad, hier zijn geen schuifelende vogeltjes die ons wakker kwetteren.
Dan maar liever enkele zelfgekozen hits in plaats van automotoren of "Eej joengne, pas keer op!".

Die bewuste ochtend liet ze echter, terwijl ze tegelijketijd het fietsslot probeerde los te maken, de mp3-speler op de straattegels knallen.
Hopla, 20 brokstukken her en der verspreid.
Ze scharrelde alles snel bij elkaar en puzzelde alles netjes terug in elkaar.
Behalve één onderdeel.
De aan- en uitknop.
Die cruciale schakel vond ze namelijk niet meer.

Slecht gezind van een stille fietstocht en een verloren onderdeel, trachtte ze daarna tijdens de werkpauze de aan- en uitknop professioneel te vervangen door een potloodpunt, een schaarbeen en een paperclip. Helaas.
De mp3 speler was naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.
Tedoeme he!

Fietsen zonder muziek dat is als witte bootrams zonder chocolade.
Onverdraaglijk.
Geld en zin voor een nieuwe aankoop waren er niet meteen, dus zocht Janina een gratis oplossing.
Zelf zingen was een optie. Bwah.
Maar toen!
Schoot haar daar een herinnering te binnen!
En wel die aan de disc-man!

Jaren heeft ze dat ding meegetsjold, op alle mogelijke Lijnbussen en naar alle mogelijke tramhaltes.
De cd hups draaiend, Janina zich vrolijk bedienend van het "Dynamic Bass Boost"-knopje. Dat was een soort ghettoblaster in mini-formaat, op die manier. Een uitgebouwde johnny-bak in je binnenzak. Plezant dat dat was! En goed voor de trommelvliezen!

De zoektocht duurde niet lang, de draagbare platenspeler was snel gevonden en aldus werd Janina jaren terug de tijd in gegooid, dankzij het op stap zijn met Diskman.
En echt, dat viel zoveel beter mee dan gevreesd.
Diskman ging vrij zuinig om met zijn batterijen, haperde niet bij elke hobbel en hield Janina vele uren gezelschap.
Maar vooral:
Diskman was mild voor ellenlange cd's.
Waar mp3Man al snel doorschoof naar een volgende hit wanneer het maar in het minst begon tegen te steken, daar liet Diskman elke artiest rustig zijn hele plaatje uitzingen.
Bij gebrek aan beter, dat wel.
Maar de nood werd een deugd.

Janina ontdekte immers enkel pareltjes achteraan een paar vergeten of net aangeschafte cd's.
Zoals deze:

(Jamie Woon - Echoes)

Moest Janina altijd evenveel kippenvel van dit lied krijgen als tijdens de Diskman~~dagen~~ weken, ze richtte stante pede het "Ban de digitale muziek" -front op.

Maar Janina deed dus ook iets stout.
Wat dat precies was, dat hoort u later!

Part of the weekend never dies

2011-11-13T23:30:00.000+01:00

O o o, wat een weekend.
Leuk!
Maar ook spijtig!
In de zin van: spijtig dat ik morgen niet nog eens mag uitslapen.

De vermoeidheid is even te groot om de woorden nog op een deftige manier aan elkaar te hangen,
daarom laat ik de taak aan u over.

Bij deze: vorm een coherent (of ook niet) verhaal met de volgende trefwoorden:

- Laaaaang weekend
- Gezellig familiemoment
- Te lange dansavonden - jolig voor het café staan met de boodschap "nog efkes te willen dansen", maar de dienstmededeling te horen krijgen "dat de ochtendkuisploeg al volop bezig is".
- Alhier moois gaan bekijken
- En ook aldaar zelf paraat staan hiervoor.*
- Afsluiten met een etentje in iets wat op een Zwitsers hotel lijkt. Enkel de kaasfondue en hertekoppen ontbraken.

* We stonden met onze Van Katoenploeg tot uw dienst en gaven een vrolijk woordje uitleg,
allemaal met het oog op onze grote dag
maar vooral allemaal voor het goede doel.
Afrika is echter groot, de noodkreet klinkt er luid en er zijn vele manieren om deze te beantwoorden.
Ook door bijvoorbeeld daarheen te trekken en er een supercoole plaat op te nemen,
onder de naam D(emocratic) R(epublic) C(ongo) Music.
Zo wijs maat!
D. Albarn verandert ook hier al wat hij aanraakt (Blur, Gorillaz, ...) in goud
en laat mijn fan-schap weer opflakkeren.
Benieuwd naar de rest van de plaat,
dans ik alvast met mijn laatste energie op volgend deuntje richting bedstede:

En hoe dat dansen van mij er uitziet,
wanneer de ochtendkuisploeg al volop aan de slag is,
daar krijgt u een beeld van op 3:05.

Part of the weekend en de 7 links

2011-11-01T14:24:00.000+01:00

Het is middagmaal-tijd en traditioneel is dat het rouwmoment van de dag ten huize Modaal.
Brood van gisteren, alweer een schelleke jonge kaas en als troost een koek van Denaldi.
Maar soms is er verse pompoensoep, vers brood, verse charcuterie en het vooruitzicht op een stuk lekkere taart.

Het is dan ook in deze goedgemutste, huiselijke setting dat ik u wil vertellen over de 7 ~~dwergen~~ links.
U kent die theorie waarschijnlijk wel: via 7 links of tussenstappen kent u de hele wereld.
Dat betekent dat op uw facebook-startpagina bij "personen die je misschien kent" theoretisch gezien G.W. Bush kan verschijnen, evenals Frodo de Hobbit of Mariah Carey.
Bij mij verschijnen daar meestal eerder vreemde creaturen, wat mij altijd wat ontgoocheld maakt in de kennissen van mijn vrienden.

Dit alles leidde er tot dat ondergetekende geen aanhanger was van de 7linken-theorie.
Doch!
Hoe zwaar werd afgelopen weekend het tegendeel bewezen!

Ik heb namelijk een ultieme link,
die bewijst dat al de andere linken ook mogelijk moeten zijn.
Ik heb een link met een Grootheid en er zijn bovendien niet eens 7 stappen voor nodig.
Vier stappen volstaan.
Slechts! Vier!

Het zit zo:
Ik zat volop pannekoeken te verorberen,
toen mijn tafelbuur de banaan-choco combo drapeerde op zijn eigenste pannekoek.
Fan zijnde van deze match made in heaven, gaf ik daar uiteraard wat commentaar op.
Dat Elvis dat ook zo graag at en zo.

En toen!
Voor ik wist, werd de 7linken-theorie ontegensprekelijk bewezen!
Want:
1. Janina haar tafelbuur
2. had op de humaniora een leraar
3. die de nonkel was van de manager
4. van Elvis.

Echt he.
Slechts vier stappen verwijderd van de king en al.

De weekendplaat laat zich dan ook raden.
Bovendien kies ik meteen voor zijn meest zeemzoete riedel.
Want ik zou niet weten waarom ik een cooler nummer zou kiezen,
terwijl ik gewoon de meest geniale ballade ooit kan presenteren.

Wanneer Janina ooit een kerk binnenstapt, zal het trouwens op deze melodie zijn,
met een kleed aan van fluoroze tule en op het gemeentebord "Las Vegas".

Tot dan oefen ik even in de living,
met mijn fleecedeken als surrogaatsleep:

Part of the weekend never dies

2011-10-27T22:14:00.000+02:00

Och, een titel, dat is wel niet zo strikt zeker?
Ik kijk uit naar het aankomend verlengd weekend, ik zeg misschien iets over het afgelopen weekend en ik heb een plaat in de aanbieding. De titel past dus toch ongeveer, ook al is het donderdag.

Wat dat verlengd weekend betreft:
Daar wordt naar uitgekeken en afgeteld!
Ik wil geen planning, maar als ik dan toch iets doe, dan wel slapen, op de lappen gaan, wat akkefietjes regelen voor een kleinigheidje dat we aan het organiseren zijn en hopelijk eens het gezelschap van Kjell opzoeken.
Een weekend zoals elk ander dus, maar dan dubbel zo lang.
En dubbel zo plezant!

Dubbel zoveel slapen, dubbel zoveel lachen en dubbel zoveel wegdromen bij melancholische melodieën van stoere leren jasjes

Als ik ooit reïncarneer, laat het dan alstublieft als een stoere DumDumGirl zijn.
Ik zou nog steeds bloggen, uiteraard, maar niet meer over cake en Kjell.
Wel over bezwete optredens, uitzinnige fans en geheime afterparty's.

Tot dan hou ik het bij bloemetjesjurken en kopjes thee
en beloof ik u binnenkort eens een paar beloftes na te komen.

Part of the weekend never dies

2011-10-10T08:00:00.001+02:00

Een vers gearriveerd seizoen

Een paar warme sokken en een zachte trui

Wat klein winkelplezier

Warme kopjes thee en koffie met vrienden

Heerlijk lang slapen

Uren bijpraten

Een onverwachte logeerpartij met koffiekoeken als ontbijt

En een feestje voor de jarige!

Zo mogen er nog veel weekends volgen.

(Hot Natured - Forward Motion)
Omdat het een klassieker is onder de vrienden, op de platendraaier gelegd door onze persoonlijke makkers-superstar dj's. Daar staan we dan allemaal, dramatisch meekwelend. Plezant dat dat is!)

Part of the weekend never dies

2011-10-02T23:44:00.000+02:00

Janina krijgt het op haar heupen.
En wel van de radiostilte die hier de laatste tijd heerst.
Saai dat dat hier is!

Er is echter zoveel anders te doen.
Zoveel dat Janina er zelfs een lijstje voor aanlegde.
En dat gebeurt zelden, meestal zit de lijst gewoon in haar hoofd.
Maar nu volstaat dat hoofd niet meer en is er een externe harde schijf nodig en een bekrabbeld bierviltje hier en daar.

Nu goed, ze zal het er mee moeten stellen, met dat verlaagd blogritme, en zo ook u.
Ze gokt zo tot ongeveer 14 april 2012.
Belooft u tot dan geduldig te zijn en u tevreden te stellen met nu en dan een plaatje, een kort verhaaltje of een niemendalletje?
Of een sprookje?

Want niet zo lang geleden, in een land hier wel behoorlijk ver vandaan, werd eens een kleine eskimo geboren.
Die eskimo liep graag op haar eentje in de groene wouden rond en zong daar nu en dan een onverstaanbaar lied voor de dartele bosnimfen en knappe, stoere faunen.
De wind vervormde echter haar liedjes tot onstabiele deuntjes en leverde de eskimo bovendien een wisselvallig stemtimbre op.
Doch, dit hield de eskimo niet tegen; ze zong en zong en zong, terwijl de sneeuw zachtjes op haar berenvel neerdaalde.

Toen de eskimo groter werd, wilde ze feesten en dansen, dus trok ze naar de grote stad.
In de hippe discotheken zong ze schaamteloos mee met de hits, met die rare stem van haar.
Sommigen vonden het belachelijk, anderen zagen er munt en talent in.
Van het één kwam het ander, en hopla, daar had de eskimo een platencontract op zak.
Ze werd een arty-farty artieste en leverde een eerste cd af waarop ze op de hoes eerder op een indiaan dan op een eskimo lijkt.
Dat was echter nog maar het begin; later zou ze ook eens op een trol, een bubblegum of een bol wol lijken.
De kleine eskimo houdt van verkleedpartijtjes, zo getuigde ook het concert waar Janina speciaal naar Rotterdam voor reisde. Trof ze daar een kruising tussen een zeemeermin en vuilniszak aan op het podium. Dolletjes!

Janina ontdekte de eerste cd van de eskimo op het cd-rek van haar broer en stiekem verhuisde ze ook de volgende, nieuwe cd's naar haar eigen kamertje.
Ondertussen staat het cd-rek van de broer enkele steden te ver weg om er in rond te snuisteren en schafte Janina zich zelf alle cd's aan van de eskimo.
Ja hoor, allemaal.
Ook dat a capella experiment. Of die van de musical. Of die met de werkelijk niet aan te horen filmmuziek voor een productie van haar man. En ook die fantastische Vespertine. Of die geniale waar ze oogt als een ontplofte kauwgom en klinkt als een losgelaten wildeman.
O ja, het is wat u noemt een haat-liefdesverhouding tussen Janina en de eskimo.

De eskimo heeft momenteel een nieuwe cd bij elkaar geschreeuwd en het spreekt voor zich dat Janina die in huis zal halen, of die nu goed of slecht zal blijken te zijn.
Het oordeel laat nog even op zich wachten, daar de release al -tig keer werd uitgesteld.
Maar het eerste voorsmaakje proeft alvast niet slecht. Zeker niet wanneer het nog eens door de tsjingeltsjangel mixer van Souleyman wordt gehaald:

Hopla, allemaal onze bellenkrans rond ons enkels en maar doen alsof we oosters-elegant kunnen dansen!
*Janina doet het u voor, "jewhamaha - dzjabdzjabdzjab" mompelend*

Van Katoen zoekt grafisch ontwerper!

2011-09-17T13:50:00.000+02:00

Janina lanceert hier even een oproep.
Met wat reclame hier en daar er tussen, om het compleet te maken.
Maar hé, als het voor het wijste evenement van de toekomst is, dan mag dat toch?

Van Katoen heeft u van doen!

En dan vooral als je over grafisch talent beschikt.

Vanaf het najaar wil Van Katoen er voluit voor gaan!
Bloglezers en Facebookvrienden worden al regelmatig op de hoogte gebracht van onze plannen en vorderingen. Zij zagen ons logo, dat we heel dankbaar en enthousiast op maat gemaakt cadeau kregen, al hier en daar opduiken op het wereldwijde web.

Binnenkort is het echter tijd om onze blijde boodschap ook aan het grote publiek in de niet-virtuele wereld te verkondigen. Daarvoor gebruiken we uiteraard onze website die deze ijverige webkoningin voor ons ontwierp en onderhoudt, maar we zullen ook gebruik maken van supercool drukwerk zoals posters, flyers/postkaarten, …

Van Katoen draait om hip handwerk en het goede doel en wil diezelfde positieve vibe in haar drukwerk verwerken.
We hebben massa’s ideeën, creatieve voorbeelden en zelfs talent in eigen stal.
Maar! We geloven dat onder ons publiek ook heel wat creatief talent schuilt.
Help ons, haal je viltstiften of photoshop-skills boven, wordt exclusief ontwerper van het Van Katoen drukwerk en promoot zo ons én jezelf!

Je potloden en ideeën staan al op scherp?
Mail ons zo snel mogelijk!

Uiterste indiendatum ontwerp: 15 oktober

Beloning:
Naambekendheid!
En wel via onze promokanalen die je zelf mee hebt helpen vormgeven.
Wie weet volgt er ook wel een handgemaakt extraatje…

Part of the weekend never dies

2011-09-13T20:31:00.001+02:00

Hoe een doordeweekse dinsdag te overleven?

Men neme:

- Herinneringen aan een trouw, zo zuiders, zo warm, zo tof.

ZIJ droeg het gouden ~~kroontje~~ sjaaltje.

- Een avondzon die oranje binnenvalt

- Een zabrakoekje dat in de kast ligt te wachten

- Herinneringen aan een koers met gekke coureurs, botsende bakfietsen en huilen van het lachen

- Zenuwen maar ook een enorme drive voor GROTE ONDERNEMINGEN.

- Vooruikijken op een barre wintervakantie, misschien wel in een chalet in een groot, zwart woud met een berenvel en alle dagen gesmolten kaas.

- Het volgend nummer

Lana had last van een verstoord dieptezicht toen ze haar hoeveelheid extra lippen bestelde
en oefende haar bambiblik te fanatiek.
Maar dat lied.
Dat is het gewoon allemaal en helemaal.

Part of the weekend never dies

2011-09-06T22:07:00.000+02:00

Fleecepulls, chocomelks en winterdepressies: verenigt u!
Het is winter of toch tenminste herfst en Janina verorbert het Lotus-assortiment in de overtuiging dat ze zich dit seizoen niet meer in bikini zal moeten vertonen.

Maar hoe het kan verkeren!
Dit weekend was het onverwacht tropisch en werd er samengeschaard op een weide met bier in plastiek bekers en heerlijke frieten spécial.
Er werd gelachen, gelummeld en vooral erg veel gedanst.
Oma tic-tac (of hoe zou u uw oma noemen, had ze vroeger een klokkenwinkel gehad?) bood onderdak aan een legioen stinkerds dat pas in het ochtendgloren huiswaarts keerde. Maar ondanks die gastvrijheid, de comfortabele zetel en de vele gezapig tikkende klokjes, werd er amper geslapen.
Ah nee, want er moest in de rekker worden gesprongen en geluisterd worden naar oma tic-tacs verhalen van in den tijd dat mensen alle medische bekommernissen nog oplosten door wat onkruid te laten trekken in een pot vaseline.

Ook bij thuiskomst was er geen tijd om bij te slapen.
Er moest immers vergaderd worden voor DIT en dat is zo plezant dat Janina nog liever hangt te sterven boven haar aangeboden bord soep (Merci, nogmaals! Ook voor de ~~bootrams~~ santwieschen! ) dan dat ze het moet missen.

En ook nu kan er niet worden bijgeslapen.
Er moet gewerkt worden, er moet Van Katoen worden gegeven, er moet naar de les worden gegaan en er moeten fruitvliegen worden verjaagd.
Geen tijd voor rust, geen geschikt moment voor rustige muziek.

Dus kiest Janina voor een feller nummertje.
Ook wel deels voor Elza, want die heeft al lang geen vette schijf meer gekregen.
Bij deze, Elza, speciaal voor u.
Want gij zijt diep vanbinnen toch ook een blanke negeres he?

Dat het er volledig over is, natuurlijk.
Maar eigenlijk ook gewoon heel erg goed.
In zijn genre dan.
Alléhup, bounce bounce allemaal en meer van die nigga shizzle!

Part of the weekend never dies

2011-08-29T23:09:00.000+02:00

Alsof er nog geen regels genoeg zijn, legt Janina er zichzelf ook regelmatig enkele op.

Geen koeken voor het eten.
Geen kruimels onder de mat vegen.
Niet later dan 23u30 gaan slapen.
De afwas niet langer dan twee dagen laten staan.

Het spreekt voor zich dat ze zich aan geen van deze regels kan houden.

Ook op de blog gelden tevergeefse regels.

Geen ~~vuile woorden~~ onnodige namen-feiten-concrete info.
Minstens twee maal per week een post.
Elke maandag een weekendplaat.
En geen twee weekendplaten van dezelfde artiest.

Ook dat gaat allemaal de mist in.
Het is soms leuk een tipje van een sluier op te lichten.
Er is Van Katoen, waar veel voor moet worden gedaan en geschreven.
En er zijn artiesten die zo goed zijn dat ze zich werkelijk opdringen voor een tweede vermelding.

Vandaar: opnieuw Gotye.
Enkel te beluisteren met een doos zakdoeken in de aanslag.

Hoewel het ook grappig kan zijn.
Bijvoorbeeld wanneer een vriendin beweert dat het lied aanvangt met "alle eendjes zwemmen in het water".
En ontwaart u soms ook The Joker, als in een flits, in dat mondje van Gotye?

Part of the weekend never dies - 2

2011-08-22T19:28:00.000+02:00

Vlaanderen Vakantieland!
Onder dat motto hesen we ons op de fiets, richting Brugge.
Ingrediënten en resultaten van deze geslaagde trip:

Een gammele stadsfiets zonder versnellingen en met een bakstenen zadel
Een eindeloos watertje dat je kon volgen tot bijna Centrum Bestemming
Een picknicklaken
Katerkompanen
Herrezen analoge fotografie
Vijf uren hetzelfde terras en goedkope sangria
Verbrande billen
Spaghetti van bij Médard
Het gemak van een trein huiswaarts

Er werd ook nog huishoudelijk werk ingeruild voor een hele middag terrassen en een avond instuiven alwaar Janina haar verbrande + stijve billen forceerde op oa de volgende hit:

En alwaar ze ontdekte dat ze lager kan zingen dan Ike.

Enkel nog een baard opkleven en dan gaat ze er munt uit slaan.
Tickets voor ~~zijn~~ haar show weldra bij LiveNation.
Tot daar, baritons!

Part of the weekend nevers dies - 1

2011-08-21T14:26:00.000+02:00

De weekends volgen elkaar snel op, sneller dan de verslagen.
Vorig weekend vloog Janina er even uit, en dat was plezant!

Vorig weekend was Parijs en Parijs was:

Een kleine hotelkamer met 5 kameraden bij elkaar - een ontplofte klerenbom

Een stralende zon

Palais de Tokyo met duizenden mieren

Kermis met pannekoeken

De beste ijsjes van bij Amorino

Een onverwachte betonblok, gevolgd door de takeldienst

Een weekje langer Parijse vakantie voor de wagen

Hussein Chalayan in Les arts décoratifs

De Eifeltoren bij nachte

Zoveel mooie boeken en illustraties waar Janina niet kon aan weerstaan

Deze fantastische plaat als roadtripsoundtrack

Dit weekend was en is Belgisch toerisme,
en hoe fijn dat was,
vertel ik u morgen!

Deze week zag ik ...

2011-08-12T19:04:00.000+02:00

♥ Vluchtige vriendjes ♥

Zelf vlieg ik er ook even uit,

op naar Parijs!

Fijn verlengd weekend gewenst!

Het had een recept van Ikea kunnen zijn

2011-08-11T16:38:00.000+02:00

Ik had er zin in.
In de zure haring.
Jaja, ik had u gewaarschuwd.

Hoe een flairgerechtenliefhebster (denk: makkelijke pasta met wat room en groensels en een kilo kaas) tot zo een rare goesting kwam, zit zo:
Het was de avond na de eerste werkdag na de congé.
Er was grote honger, maar de winkels waren al gesloten want de Mokabon was te lang open geweest.
En er was zin in alles behalve in pasta.

Er waren namelijk vier dagen van spaghetti bolognese gepasseerd.
Want spaghetti bolognese, dat heeft hier weinig van doen met wat de echten daar waarschijnlijk onder verstaan. Het is eerder een soort ratatouille aangevuld met spek en gehakt en kaas.
En veel ingrediënten, dat betekent veel saus.
Meer bepaald voor drie dagen.
De vierde dag had mama Modaal hetzelfde op de familiemenu gezet.
Maar mij je hoor je niet klagen. Lekker is lekker, zelfs de vierde dag op rij.

De avond na de eerste werkdag enz. was er echter behoefte aan iets "anders".
Er mochten geen tomaten, courgetten, Italiaanse kruiden en vooral geen pastavarianten aan te pas komen.
Onder deze voorwaarde dook ik in de frigo en sloeg het volgende uit mijn pannen:

Scandinavisch aandoende patatten

Voor 4 personen
- 8 grote patatten
- 8 grote rode bieten
- 4 rode uien
- 4 appels
- 8 marginale haringfilets uit een bokaal
- zure room
- p&z, dille, suiker, boter

- Was de patatten helegans proper, snij in de lengte in twee en kook ze gaar. Geen zout vergeten op doen he.
- Schil de bieten, snij in kleine stukjes en kook ze eveneens gaar.
- Snij de rode uien in ringen, stoof in een beetje boter.
- Was uw handen en probeer te stoppen met schreien.
- Stop ook met schreien omdat dat rood van de bieten niet van uw vingers gaat.
- Giet de bietjes af en doe ze bij de uien.
- Voeg ook de appels in stukjes toe.
- Kruid met p&z en wat suiker.
- Laat alles nog een minuutje of vijf stoven.
- Het handige harry gedeelte van het recept, waar het bij mij voor 1/8 fout ging: hol de patatjes een beetje uit, zonder uit te schieten en er een boeltje van te maken.
- Vul de patatjes met het bietenmengsel
- Doe er met veel schwung een klodder zure room op.
- Snij de haring in kleine stukjes en leg dat bovenop de wankele toren.
- Overstrooi met dille en eventueel een beetje peterselie.

En echt, lekker dat dat was!
Ik had een heel patattenveld opgegeten, was het op deze manier klaargemaakt.

P.S.: Ik had uiteraard een foto gemaakt van dit gerecht, maar, aangetrokken door de vis, heeft de kat hem opgegeten.
Ach wat, met mijn fotografieskills leest een recept smakelijker dan het er uit ziet.

Part of the weekend never dies

2011-08-08T22:39:00.000+02:00

Het was het laatste congéweekend.
En dat lijkt altijd minder tof dan een gewoon weekend.
Het is zoals het laatste weekend voor 1 september, waarbij de boekentas net te klein blijkt voor de brooddoos en het gekozen kaftpapier plots wat tegenvalt.

Maar goed, we maakten er het beste van en meer nog, we genoten ervan.
Met een gratis festival ergens heel ver weg, Bent Van Looy ~~op schoot~~ op het podium en de volgende dag zandkastelen bouwen met onze polarpull aan.
Dit alles overgoten met een spatje regen, een buitje hier en een wolkbreuk daar.

Wat me naadloos tot een creatieve uitspatting van een tijdje geleden brengt.
De IJverige Wijven, de leukste club van 't land, schuimden als echte circusartiesten de buurtfeesten af, het volk de kunst der flockfolie bijbrengend.
Om dat te demonstreren dienden er voorbeelden te worden gefabriceerd, wat ik uiteraard nog op het laatste moment moest doen.
Om de uitdaging nog wat groter te maken, koos ik voor de "moeilijk gaat ook"levenswijze en knipte ik pietepeuterige plastiekskes bij elkaar.
In het regenthema!
Want u vroeg zich al af waar die naadloze overgang precies in schuilging.
Wel hierin dus:

Van de regen in de drup en van de theekan in het taske.
Scherp flock-knippen lukt ondertussen behoorlijk, scherp fotograferen iets minder. Maar u ziet de bedoeling. En een beetje scheel, als u er te lang naar kijkt.
Er moest ook een vogel worden geflockt uiteraard, want vogels, dat is altijd scoren.
Zowel wanneer ze op uw rug fladderen als wanneer ze u in levende lijve vergezellen. Maar dat toon ik u later.

Nu gaan we dansen en oldskool body moven!

Flame on, I'm gone!
Maar ben snel terug, voor een recept met zure haring.
Ha!

Part of the weeken never dies

2011-08-01T22:43:00.001+02:00

Zoals gezegd:
Er moet bijgeslapen, ontgift en genormaliseerd worden na 10 dagen van het tegenovergestelde.
Daar werd ook dit weekend aan gewerkt.

Een hapje, een drankje, een terrasje, alles binnen de rede.
En een film.

Midnight in Paris - ***

Fast Forward: Vroeger was het allemaal beter
Waarom wel: Het is de nieuwe van Woody Allen en dat is altijd al een reden op zich.
En ja hoor: Die begintrack! Die openingsbeelden! Melancholie en ironie in één beeld, vanaf het begin.
Nu en dan eens gniffelen. Zelfs eens luidop lachen.
Bij een om de hoek glurende existentiële crisis en bijhorende klunzige misstap "O jee..." denken en nerveus heen en weer schuiven.
En de kostuums! De tofferds dragen kleren die je in je eigen kleerkast wilt, de "zo wil ik nooit worden"-seuten dragen de miskopen die in je eigen kleerkast hangen.
Een lach, bijna een traan, een nerveuze zenuwtrek, een onberispelijke vormgeving: Alles wat je van Allen verlangt.
Plus Hemingway.
Of voor de mannen Carla Bruni.
Maar dus: Hemingway.
Waarom niet: Je durft het bijna niet toegeven, maar soms zijn de mopjes echt flauw.
Terwijl de crisis nooit echt doorbreekt. Het jeukt een beetje maar gaat nooit echt knagen.
Wat waarschijnlijk te wijten is aan de stijl van Allens losgeslagen fantasie die volledig vrij spel krijgt. De film lijkt soms één grote Spelerij, een excuus voor bombastische balzalen en korte rokken en wat pocherij. Of is het oprechte heldenvereringen?

Gaat, oordeelt zelf, geniet van wat hoe dan ook een leuke zomerfilm blijft, van de mooie-mooie beelden, van de charme en kwaliteit die elke Allenfilm blijft houden, eventueel van het vooruitzicht binnen 14 dagen zelf weer in deze stad rond te dwalen en van deze terugkerende plakker:

(Cole Porter, door Ella Fitzgerald - Let's do it, let's fall in love)

En o ja: De "Part of the weekend" pagina is eindelijk aangevuld. Alle hits op een rij!

Deze week zag ik...

2011-07-31T17:30:00.000+02:00

♥ De herfstkleuren bij h&m

en mijn nieuwe koekjestrommel van Pip Studio ♥

Part of the weekend never dies

2011-07-28T01:13:00.000+02:00

Het is weer voorbij.
Tien dagen lang was het weekend in Gent.
En tien nachten lang hebben we dat gevierd.

Het is goed, dat het eindelijk voorbij is.
We moeten geen nachten lang meer in de kou lopen, verkleed als stoere rappers met onze kap-sweater.
We moeten die kap niet meer tot diep over ons ogen trekken, wanneer we beschaamd richting huis stappen, frisse mensen kruisend op weg naar hun werk.
We moeten geen aanslag meer plegen op onze maag en ons vetpercentage. De culinaire lijst uit de vorige post werd duchtig aangevuld. Met nog vele pakken frieten, suikerspinnen, suikerwafels, gore pastabekers, cheeseburgers voor één euro, viandellen en oh wat meer nog allemaal.
We moeten niet meer tot ver na de middag in ons bed liggen, waardoor we het "beste" van de dag missen.
We moeten ons oordoppen niet meer insteken, omdat de drums zo schel zijn en de gitaren zo hard.
We moeten geen plakkers meer meedoen, omdat ons voeten openliggen van al die nachten dansen.
De stank kan langzaam uit de Gentse kasseien trekken, zodat we niet meer kokhalzen wanneer we deze bewandelen.
We moeten niet meer door een zee van plastic bekers waden.
We moeten niet meer voortdurend berichten sturen getiteld "Waar ben je?" en "Maak eens een move in de hoogte".
We moeten niet meer vloeken omdat we geen antwoord krijgen, waarna we ons naar de discobol slepen, omdat we eigenlijk al op voorhand wisten dat ze daar weer gingen staan.

En om al de redenen dat het goed is dat het voorbij is, is het even jammer dat het alweer gepasseerd is.
ZIJ omschreef op 22, 24 en 25 juli zo goed wat er zo plezant is aan een beetje verdwaasd op die vervloekte markt staan, elke ochtend weer.
Muziek die te stil staat om echt dansbaar te zijn maar luid genoeg om af en toe eens te roepen "Ojomaat, da een nummer!". Want zo praten we, na al die tijd. Met korte zinnen en zonder moeite om het poëtischer te laten klinken dan het is.
Irish Coffee die niet meteen lekker is maar wel heel straf. Goed op het moment zelf, enerverend wanneer we enkele uren later de slaap proberen te vatten op klaarlichte dag." Het recept voor een nerveuze kater", zei iemand.
Goede vrienden die verdwijnen in de massa en verre kennissen waar je vervolgens uren staat mee te praten. Over hoe een gitaar even stoer is als plateauzolen, de illusie en dwaze wens er nog goed uit te zien en de belofte "sebiet eens naar huis te gaan". En uiteraard over de zin, het waarom en de waarde van het leven. Vooral dan.

De stad duikt even in een zomerslaap, ons achterlatend in een duffe walm waarin helemaal niets te beleven valt.
En meer hebben we niet nodig.
Dat het nog naar enkele dagen verder herfst, met regen en temperaturen om onder een dekentje te kruipen.
Zo kunnen we eindelijk onze was doen, het huis poetsen, de kookpotten nog eens van onder het stof halen en opnieuw een correct dag-en-nacht-ritme opbouwen. Zonder enige verlokking van feestelijkheden.
De troosteloosheid waarin de stad even verzinkt is bedroevend maar ook perfect afgestemd op het Modaal lichaam dat zijn limieten heeft bereikt.

Naast ons een kop koffie zonder Ierse toets, misschien eens een appel en op de achtergrond een weekendplaat. Vrolijke herinneringen en onnozel genoeg om de melancholie te stoppen.
En licht refererend aan ons eigen eet- en drinkpatroon van de afgelopen dagen.
En de gevolgen ervan.

Part of the weekend never d(r)ies

2011-07-20T21:05:00.000+02:00

In Gent is het momenteel 10 dagen weekend, dus ik kon deze post eender welke dag lanceren.
Wat een gemak!

Eerder kleine ongemakken:

De weergoden: Dat is een bende losers, dat hebben ze nu wel bewezen. Maar mijn wraak zal zo zoet zijn. Alleen nog even denken hoe precies.
Het huishouden - de nachtrust - de gezonde voeding: Allemaal zaken die er eerder bij inschieten. Qua gezonde voeding meld ik als tussenstand: loempia's - frieten met stoofvleessaus - een spitburger - een potje mafé (intercultureel verantwoorde vettigheid met pindasaus) - pannekoeken - een bickyburger - een falafel met samoeraisaus - een stuk pizza. Als ik zeg "Ja maar, verspreid over drie avonden hé!", dan maak ik het alleen maar erger zeker?

Ach wat, er zijn 355 dagen in een jaar waarop ik genoegen neem met rode bieten uit het groentenpakket.

Gentse Feesten, dat is niet enkel een feest voor de maag en de cholesterol; het oor en de dansbenen willen ook wat.
U hebt geluk, ook die tussenstand staat al vrij hoog, dus dat betekent een megadrievierdubbele weekendplaat!

Ik begon tussen het stijlvolste publiek en rondde de avond af met deze ontdekking:

Shrikken hé? Zo rustig.

Nog stiller was wat er aan vooraf ging, en dat was al even mooi, zo niet nog mooier:

Moest u zich afvragen of ik nog wel dezelfde ben: ik zag ook dit,oordoppen in en dansschoenen aan:

En van toen af aan in één rechte lijn naar de ochtendstond:

En dat hij goud in de mond had, en wel in de vorm van die falafel met samoeraisaus.
*burps*

Part of the weekendsss never dies

2011-07-12T18:24:00.000+02:00

O - o - o, dat ik u vanalles verschuldigd ben.
Excuses, uitleggen, weekendplaten, misschien eens een interessante dan wel vermakelijke schrijverij of een smakelijk recept. Een boekentip of zo. En wie herinnert zich nog het laatste ding dat van onder de naaimachine rolde, enkele lichtjaren geleden.
U mag om veel vragen.

Ik zal het u allemaal geven, zij het stap voor stap.

De solden zijn een eerste excuus, dat ter wille van meerdere zaken kan worden aangehaald, gaande van blogstiltes tot weggemoffelde rekeninguittreksels.
Ikzelf sponserde vooral deze zaak en deze kleurenbom.
U neemt een groot deel van mijn schuldgevoel weg door mij te vertellen in welke kassa uw vakantiegeld zoal verdween.

Daarnaast is er ook een ander excuus dat er zo uitziet:

U had waarschijnlijk niet anders verwacht.

Maar er is meer.

(*frontstage = nonchalant tegen het podium geleund, de trommelvliezen onderwijl zachtjes scheurend)

Het is een excuus dat voor meerdere dagen telt.

Tenslotte was er het excuus ten gevolge van het bovenstaande en het volgende, genaamd "halfdood zijn".

Want vlak voor dat prinsfeest was er nog een ander prinsen- en prinsessenfeest geweest, in een echt kasteel en al. Janina was De Groote Kliederprinses, met vooral veel barbecue-eten op haar kleren ipv in haar mond. En ook een beetje de kan niet in haar bed prinses. De 'k heb de zon zien zakken en weer zien opkomen prinses.

Als u dat wilt, vertel ik er een beetje meer over. Zo hoeft u niet langer te zoeken naar een ideale vakantiebestemming/trouwzaal/bacchanaalgrot.

Ik zal daar dan een begeleidende weekendplaat bij voorschotelen.

"Maar wij willen véél weekendplaten!

Wij hebben daar recht op, na die weken stilte!"

Helemaal waar!

Overduidelijk het beste op dit moment van Belgische bodem:

Tot snel!, zou ik bijna durven schrijven.

Of er moest weer een heel overtuigend excuus de kop opsteken.

Part of the weekend never dies

2011-06-20T21:31:00.000+02:00

Of: het weekend na de dag dat alles fout ging.

Wat ging er hoe?
- De dag - fout
- Janina - kreupel van 't verschot, een hernia of een ordinaire overbelasting.
- De koffiekan op het werk - tegen de vlakte
- De nuttige winkelvoornemens - als snel teloor
- De wilde vrijdagavondplannen - de mist in
- De naaipogingen - eraan voor de moeite
- De kookkunsten - ten onder aan luie overcreativiteit (denk: alle frigoresten bij elkaar)
- De doos Icemarsen - er vlotjes in

Wat doet Janina dan?
- Vrolijk meevloeken met het beste van de nieuwe hiphop.
- Zetelliggen in het gezelschap van Don Draper en o ja, een doos Icemarsen en een zakje stroopwafels.
- Flocken en onbetaalbare (o, toch wel, slechts 2€/st!) jaren '70boeken scoren.
Maar dat is voor later, voor "wel-geslaagde!" blogposts.

Nu eerst vloeken en vuilbekken!

Reggie Watts - Fuck Shit Stack

Part of the weekend never dies

2011-06-14T00:01:00.001+02:00

Lang weekend
Welkom rustig weekend

Veel lekkernijen
Soms zelf gemaakt
vaker door een ander.

Veel sprankelende drankjes
als afscheid van een geslaagd stikjaar
of als inwijding van een nieuwe woonst.

Vestimentair moois
op het KASKdéfilé
of op de superette
met HAAR als persoonlijke favoriet.

Wankele peuterbeentjes
voor het eerst op Janina's plansjee

En op de radio:
soms een pareltje

Van Katoen

2011-06-07T19:00:00.003+02:00

Handwerk is in. En het internet is de biotoop van de bedrijvige medemens. Dat geloof je misschien niet zo makkelijk uit ~~de mond~~ het toetsenbord van een handwerkende blogger. Maar het is echt waar, zelfs De Standaard en de Knack zeggen het. Het gaat verder dan bloggen alleen. Her en der verenigen die virtueel gelijkgestemden zich in ‘real life’ naaiclubs, aangevuld met een heleboel blogloze maar daarom niet minder enthousiaste handwerkers.

En als al die naaiclubs zich verenigen, dan heb je een hele hoop talent bij elkaar. ‘t Zou zonde zijn om daar niets mee de doen, dus noteer alvast in je agenda:

op 14 april 2012

in het Geuzenhuis in Gent

the place to be en geven wij

Beeld je in: een naaiatelier, ergens rond de eeuwwisseling. Het constante geratel van een hele rij naaimachines. Geconcentreerde dames met gouden handen. Aan de lopende band ‘handgemaaksels’, te mooi voor woorden. En dat 12 uur aan een stuk, van 10u tot 22u. Wat nog mooier is: die handgemaakte spullen worden ter plekke verkocht! Niet om de stoffenvoorraad van de naaiclubs aan te dikken, maar voor een naaigerelateerd goed doel!

Annick droomde ervan om in Kenia een naaiatelier op te richten. En al kan ze het zelf helaas niet meer meemaken, haar droom kwam uit. Wij doen met de opbrengst van Van Katoen graag een duit in het zakje.

Niet enkel stikken en verkopen staan op het programma. Wie zin heeft in een workshop by Mme ZsaZsa in persoon, in een hapje en een tapje, in stofshoppen bij Vermiljoen of Koekepeertje, in een uurtje handwerkpret voor zijn/haar koters, vindt ook zijn gading op Van Katoen.

‘t Is nog vroeg, maar hou het in het oog, we lichten gaandeweg tipjes van de sluier!

Van Katoen volgen kan op http://www.vankatoen.org/ of via facebook.

Heb je zelf nog stof, knopen, ritsen of iets dergelijks liggen dat je met liefde aan dit initiatief wil schenken? Mail je blijde boodschap dan naar geef@vankatoen.org. (Opgelet, org, niet be!)

de pen

Part of the weekend never dies

2011-06-07T18:15:00.001+02:00

Vorige week moest u (voor het eerst sinds de geboorte ervan, als ik mij niet vergis) de week aanvatten zonder het duwtje in de rug van de weekendplaat.
Ik hoop dat u mij dat niet eeuwig kwalijk neemt en dat u er niet door in uw ongeluk bent gesukkeld.
Ik heb excuses en omstandigheden te over, maar daar heeft u dan weer weinig aan.

Tijd om het goed te maken *maakt het "weer vrienden?" gebaar*.

Na de gemiste kans was het gelukkig snel opnieuw weekend en wel voor vier volle dagen.
(Terwijl het een goede maand geleden nog elke dag weekend was.
Maar dat kan ik amper nog geloven.)
Vier dagen met vrienden, zonneschijn, luxe-brunchen in luxe-tuinen van luxe-huizen, ook eens wat meer plebs-eten en recuperatietijd voor al dat weekend-en.
Het voelde aan als een hele zomervakantie op enkele dagen samengeperst.

Heb ik nu toch wel niet de ideale soundtrack daarvoor zeker!

Ha, u vindt het om te lachen he.
De pasjes. Het stemmetje. De neus van de schrielste (Wat schéélt daar eigenlijk mee?). Misschien zelfs het hele lied.
Maar diep vanbinnen zal u voelen wat een geniaal lied dit is.

Na deze gulle muzikale gift: *weer-vrienden?*

Part of the weekend never dies

2011-05-22T22:54:00.001+02:00

Is dat nu mijn gedacht, of volgt het ene warme weekend het andere naadloos op?
Ik kan de tijd niet zeggen dat ik verregend arriveerde op de weekendactiviteit (wat klinkt dat jeugdbeweging).
Mij alvast niet gelaten.

Dit weekend schurkte ik me enkele uren tegen Kjell aan.
Waarover ik u duidelijk nog wat naam-duiding moet geven, want u lijkt niet erg enthousiast.
Het is nochtans simpel: het is een soort preventief-positieve anti-dicsriminatie-strategie.
Huh?
Jaja, u begrijpt het wel.
(Indien niet, samengevat: Kjell is niet zoals hij klinkt en dat leerde ik ook in het echte leven. Als aandenken aan dat inzicht moest de naaimachine het bekopen. Ze had dus evengoed Kelly of Tiffany Sweetheart kunnen heten. O. Zeg. Dat ik niet eerder op die laatste optie ben gekomen. Zou Kjell nog willen veranderen van geslacht?)

Wat deden Kjell en ik?
Een broek inleggen - een kleedje voorzien van een ~~mislukt~~ riempje - een gat beginnen herstellen doch zonder voltooiing - een blinde rits herstellen.
Niets wild, vanalles praktisch en flink.

Na het gezwoeg trokken we richting Caribou.
Die kent u ongetwijfeld nog van ooit eens een weekendplaat en indien niet dan kan ik u DIT aanraden. O heerlijke twintig-minuten-live-versie.
Het was alsof de festivalzomer was begonnen! En hoe!

Twee maal een weekendplaat van dezelfde groep, dat kan enkel in extreme obsessiegevallen, dus presenteer ik u wat vlotjes uit de autoradio schalde, op weg naar, de zon goud gietend over de brede Brusselse boulevards (van een alliteratie gesproken, Suske en Wiske is er niets tegen).

(The Roots - I don't care)

Ik doe nochtans mijn best, S. Kimpen

2011-05-18T22:34:00.000+02:00

Ik zat mijn ochtendstuutjes te eten.
Twee met hagelslag en een kop citroenthee, mijn dagelijkse kost.
Naast mij een boekske.

Ter variatie op een vast thema ging het over diëten.
Dat interesseert mij nauwelijks tot niet.
Maar ik lees dat wel graag.
De idee dat er mensen zijn die vier weken enkel kip, sojascheuten en karton eten en daarna een week slakkenslijm drinken, tovert een glimlach op mijn nors ochtendgezicht.

Zo las ik ook enkele adviezen van lijf- en eigenlijk ook, laat ons eerlijk zijn, levenscoach Sonja Kimpen.
Samengevat uiteraard, want voor de versie in volzinnen moet u het boek kopen.
Eén van de regels was: verwen jezelf enkel met wat je écht lekker vindt. Concreet ging het om een persoonlijk lijstje van tien zondes waarvan je er nu en dan eentje mocht begaan. Culinair, welteverstaan.
Nou, daar brak m'n klomp even van.
Tien?
Maar! Tien!

Ik wil niet vermageren.
Ik loop niet graag in bikini maar dat is zowel te wijten aan wintervet alsook nog veel sterker aan een sterk aangeboren schroom.
Maar, en dat valt niet te ontkennen, ik ben wel een krak in mezelf ongemakkelijk eten.
Waarbij het er weinig toe doet in wat precies.
Op zich heb ik daar geen principiële bezwaren tegen, maar het kan soms echt op het onaangename af zijn.
Denk: met een motilium in de hand is de overmatige boef hopelijk iets sneller verbrand.
Vorige week overkwam het me bijvoorbeeld met een stuk witte chocholadetaart met speculaas en banaan. Terwijl ik daarvoor al twee Subway-cookies met m&m's naar binnen had gespeeld. En de dag ervoor een zak chips en wat eclairs.

Misschien is zo een lijstje toch nog ergens goed voor, dacht ik die bewuste ochtend.
Misschien moet ik eens nadenken welke zondes werkelijk een indigeste waard zijn.

Aldus kwam ik tot het volgend lijstje:
1. Javanaistaartjes
2. Tiramisu
3. Meringues
4. Kaastaart
5. Speculaas.
6. Bootrams met speculaas - banaan - choco.
7. Buggles met geitekaasje
8. Studentenkoeken
9. New Yorkers van Denaldi
10. Melocakes
11. Nachos met guacamole
12. Een nachtelijke pita
13. Goede chocomousse
14. Frambozenbavarois
15. Appelcrumble met kaneel
16. Ben en Jerry's Cookie Dough
17. IceMars
18. Pannacotta
19. Delichocs
20. Kokosrotsen
21. Dinosauruskoeken
22. Sultana's met appel
23. Mergpijpjes
24. Bokkenpootjes
25. Guimauvekes
26. Rozijneboterkoeken met jonge kaas tussen en verse warme chocomelk
27. "Caramelloversijs", alweder van Denaldi
28. Café Noirs
29. Lange vingers
30. Cuberdons
31. Vlaai
32. Rijsttaart
33. En rijstpap natuurlijk, met saffraan en bruine suiker.
34. Vanillepudding
35. Viandel Special*
36. Een bickyburger met gedroogde uitjes en curryketchup*
37. Een kleintje met stoofvleessaus*
38. Kaaskroketten*
39. Loempia's*
40. Magnum Almond
41. Schepsnoep
42. Nougat
43. Marsepein
44. Bimbokoeken
45. Sprits
46. Hoe noemt dat, van die gekarameliseerde nootjes in een bootje van chocolade van Jules De Strooper.
47. Meliwafels
48. Citroentaart met van dat nog half eiwit-al half meringue op
49. Biscuit met mokkacrème en hagelslag
50. Koekjestaart
51. Een goed fruittaartje
52. Het hele Kinderassortiment, met de Buenos en de Chocobons op kop. En de country's. En de melkschijfjes!

* Als extra, niet als maaltijd. Want eten moet iedereen en soms zijn we lui en dat is allemaal geen zonde.

Ziehier, Sonja, mijn poging.
Misschien koop ik toch beter uw boek, want er is nog wat vierendeelwerk aan mijn lijst.

Tenzij ù me vertelt wat echt de moeite waard is, natuurlijk.

Part of the weekend never dies. Herrezen.

2011-05-15T22:22:00.000+02:00

Vorige maandag was een historische dag.
Weet U nog?

Omdat er geen "Part of the weekend..." was, tiens!
En waarom dat feitelijk was?

Omwille van dat ander historisch feit:
Janina stapte de wereld van het werkvolk binnen.
En wel om halfnegen, met lichtgierende zenuwen en een brooddoos met een chocolade-ei in. Nog niet georganiseerd op vlak van brood en charcuterie en nog volledig groen acher de bediende-oren.

Ondertussen zijn we een week verder en leeft Janina nog.
Ze oversliep zich maar één keer (maar haalde de tijd met een sprint in), beging geen onherstelbare fouten en kan ondertussen de namen van haar collega's zonder spiekbriefje onthouden.
Het gaat de goede kant op.

Na de eerste week moest er wel stoom worden afgelaten.
Dansschoenen aan en op de platenspelers onder andere dit:

(Romanthony - Let me show you love)

Een halffout nummer van een gozer met een pseudo-Italiaanse naam dat evengoed van Regi kon zijn was het niet hip geweest.
Maar goed jong, goed!

En tenslotte: wat zou u vinden van wat meer variatie in het menu?
Niet enkel weekendplaten meer, zoals deze blog in winterslaap tegenwoordig slechts lijkt te schaffen.
In gedachten: boeken - recepten - van onder Kjell*

Nu Janina het altijd en immer druk-druk-druk zal hebben, kan ze niets beloven. Maar ze hoopt wel heel hard met u mee.

* = de naaimachine.
Of wat had u gedacht?

Part of the weekend never dies

2011-05-04T11:46:00.000+02:00

Mijn vrienden zijn de beste.
Mijn excuses als ik u daarmee ontgoochel in de uwe, maar het is nu eenmaal zo.
Ze bewezen het TOEN en eigenlijk ook gewoon elke dag.

Afgelopen weekend bevestigden ze het weer tussen de kleuters, in het park, in de pitabar (zondag zondedag), op het terras en op alle routes daartussen.
En op het podium.
Het muzikaal gedeelte van de vriendengroep nagelbeet en triomfeerde, het ander gedeelte schreeuwde zich schor en deed de decibelmeter tilt slaan.

Foto: Jay van Rumste

En hoewel Icuc Noni uitblinkt in originaliteit, hebben ze wel hier en daar een beetje mosterd gehaald.
Hun favoriete leermeesters, één van mijn favoriete nummers ervan:

(Radiohead - Exit Music)

*dept haar tranen*
Niet geschikt voor elke gelegenheid, maar op het juiste moment wel heel doeltreffend.

Behalve wanneer ik in mijn vinger zou stikken, mijn patroon binnenstebuiten ondersteboven zou overteken of mijn vodde zou bijknippen waar dat niet nodig is, weet ik zeker dat er vanavond vrolijker soundtracks zullen klinken.
Want u komt toch ook naar HIER?

Part of the weekend never dies

2011-04-27T10:16:00.000+02:00

Dat was me nogal een weekend!
Het was de hele vakantie zomer en om af te sluiten was dat gelukkig niet anders.

Ik trok mijn mooiste jurk aan voor het mooiste en warmste apriltrouwfeest ooit, danste met hakken, zonder hakken en uiteindelijk zonder schoenen, keerde richting familie voor kwaliteittijd zoals dat alleen daar kan, snelde 's avonds toch maar weer naar de stad om niets te missen en hing met een onoverzichtelijke vriendenbende in het park.
Mijn excuses daarbij aan de onbekende waarvan ik een halve appeltaart en driekwart crumble opat. Je bent mijn nieuwe beste vriendin! *macrameet snel een vriendschapsbandje*.

Voor u denkt dat ik werkelijk nooit eens iets anders heb te doen dan rondhangen: tussendoor werkte ik ook hard. Harder dan alle afgelopen studiejaren samen, zo leek het.
Het kostte bloed (2 bleinen na slechts een half uur de borstel hanteren), zweet (liters) en tranen (een kleintje maar).
Maar mijn living is nu tenminste geen "gezellige" Italiaanse jaren -90 bistro meer.
Het is nu de hipste plek van het halfrond, dat spreekt voor zich.
Voor minder doe ik die moeite alvast niet meer.

Als weekendplaat een optelsom van een halve white stripe en een halve gnarls barkley.
Dat geeft deze som:

Zo kort, maar zo goed!

Part of the weekend never dies

2011-04-18T10:47:00.001+02:00

Eerst even de naald op de plaat, voor de begeleidende muziek:

Dinsdag werd een plan gesmeed, woensdag werd het reeds uitgevoerd en zo startte het weekend midden in de week, onder de Arc de Triomphe.
Het duurde 48 uren, net als een gewoon weekend.
Het echte weekend deden we wat we vergeten waren in Parijs: slapen.

Maar het mag gezegd, het was het waard:

Part of the weekend never dies

2011-04-12T12:23:00.000+02:00

Het zou niet ongepast zijn O lieve vrouwetoren tot weekendplaat te maken, maar ondanks mijn deelneming kies ik toch voor iets anders.

Het zomerde het hele weekend zodanig dat dat leidde tot Brusselse terrasjes, de energie om ver na middernacht nog de dansschoenen op te blinken, de eerste zomersproetjes en de eerste echte barbecue.
Ik had vegetarische voornemens maar door lamskoteletjes hielden ze geen stand.
Nu goed, het was zondag zondedag, dus helemaal overstuur raakte ik er niet door.
Bovendien is banaan bij mijn weten nog altijd vegetarisch net als sjokla en die drank die daar ook altijd wordt over gekapt, meer voor het spektakel dan voor de smaak.

Daar horen zomerse deuntjes bij!

Zuco 103 - Brazilectro

Lang geleden gehoord op een festival, met als conclusie dat niet alles wat als salsa uit hopeloze bars klinkt, mij onwel maakt.
Ooit heb ik al mijn vooroordelen weggewerkt ! * luistert nog eens naar O lieve vrouwetoren *

DWZI

2011-04-09T11:53:00.000+02:00

Deze week zag ik

♥ Mooie lentemagnolia ♥

Part of the weekend never dies

2011-04-06T00:26:00.000+02:00

(Meteen met de deur in huis: de weekendplaat, als ideale cheesy begeleiding van onderstaand cultureel verantwoord weekendverslag.
Klachtenmails over verwaandheid en/of meligheid op het gekende adres aub)

(Smokey Robinson & The Miracles - The Tracks of my Tears)

En deze maand al helemaal niet!
Want april, dat is lente, hopelijk op meteorologisch maar zeker op literair vlak.

Die boekenlente werd afgelopen weekend feestelijk gelanceerd, oa met de Nacht van de Poëzie.
Ondergetekende verkocht er kaartjes, advies en prietpraat en eerder dan hier een oplijsting te maken van al het bekend volk dat blijkbaar van wat gedicht houdt, ga ik u een vraag stellen.

Meer dan 1300 enthousiastelingen troepten samen voor een podium waarop afwisselende grijsaards het woord namen.
Hele bundels gingen er vlotjes over de toog.
Janina kent iemand die elke dag start met het lezen van een nieuw gedicht. En ze vermoed zwaar dat hij daar niet enkel over stoeft maar het ook effectief doet.

Vindt iedereen dat dan zo makkelijk, vraag ik mij af, die poëzie?

Ikzelf vind het alvast één van de mooiste maar ook moeilijkste ~~dinges~~ aangelegenheden.
Al te vaak lijkt dat toch niet meer dan wat verkapte proza.
Genre ik
splits het       gewoon
in stukken en brokken

met wat witregels tussen.

En als het wel meer is dan dat, probeer dan maar eens te achterhalen waar het eigenlijk om draait.
Of gaat het echt in elk gedicht om hetzelfde?

Begrijp me niet verkeerd, ik heb het geprobeerd en doe dat nog steeds.
Ik wil het echt kunnen.
Ik heb ook van die dure bundels in de kast staan.
Als verscheurde puber had ik een schriftje waar ik de mooiste in overpende. Met gekleurde stiftjes en Didl op de voorflap. En genanter gaan we de bekentenissen niet maken.
Ik heb een krijtbord waar ik soms een favoriet zinnetje op kriebel.
Uiteraard beging ik de zonde van het zelf te proberen.
En soms vond en vind ik poëzie waar het wel mee klikt.
Maar toch, het blijft geen dagelijks succes.

Behalve dan met Paul.
Paul en ik kwamen meteen overeen; er valt bijna altijd wat te lachen met hem, hij zegt wat ik denk maar dan met betere en stuiterende woorden als muzieknootjes. En dat van die stukken en brokken en witregels had hij ook goed begrepen.

Wanneer ik door éé bepaald deel van de stad loop, in zo een bui waarbij je je sjaal tot onder je neus trekt en je handen diep in je zakken steekt, de kasseien voor je voeten onnauwkeurig tellend, komt geregeld dit gedicht van hem binnenwaaien in gedachten:

EN ELKE NIEUWE STAD

En elke nieuwe stad
     bloem die welkt
          herfst vergeelt het blad

          zijn alle steden zo
          zijn zij alle zo
          zo zijn alle

Overal
overal en nergens
          overal is nergens
overal
          dezelfde bonbons droef in glazen
          parelt drank er is geen dorst

een liedje is overal           van liefde en overspel

          zijn alle steden zo
          zijn zij alle zo

         zo zijn zij alle

(Paul van Ostaijen, uit "Nagelaten gedichten").

Niet dat ik het helemaal uit het hoofd ken, maar u begrijpt wat ik bedoel.
Stukken en brokken, inderdaad.

Ook de naaimachinevrienden heeft Paul wat te bieden.
Het gaat ongeveer zo:

(...)

Een Singer?

jawel
jawel jawel jawel ik zeg het u een Singer
versta-je geen nederlands mijnheer
Circulez
          Bitte auf Garderobe selbst zu achten
ik wil een naaimasjien
iedereen heeft recht op een naaimasjien
ik wil een Singer
iedereen een Singer

(...)
alle mensen zijn gelijk voor Singer

Circulez
een Singer
Panem et Singerem

(...)

Ik wil een Singer

wij willen een Singer
wij eisen een Singer
wat wij willen is ons recht
                    ein fester Burg ist unser Gott
(...)

Paul van Ostaijen, "Huldegedicht aan Singer", de volledige versie oa HIER.

En had hij nu "overlockmachine van Bernina" ipv "Singer" geschreven, hij had helemaal gelijk.

En wat denkt u ervan? Welk gedicht heeft volgens u helemaal gelijk?

Part of the weekend never dies

2011-03-29T23:32:00.000+02:00

De woedende lenteschoonmaak is de oorzaak van alles.
De vertraging, de optrekkende spic en span toestand ten huize Modaal, ~~het vet haar~~, de onbedoelde maar welgekomen conditietraining.

Dat poetsen gebeurt bij voorkeur op muziek die het wrijven al eens wat vlotter laat gaan:

(Gang Starr - Nice girl, wrong place)

Nog even naarstig verder schrobben, zodat ik klaar ben wanneer de lente haar intrede doet.
Niet de meteorologische, maar de literaire.
Dat betekent boekentips in volle groei, als een bot ontpoppend tot bloesem!

Mislukt poëtisch gezwets gratis inbegrepen.

Goed dat ik mijn schrijversdroom heb laten varen.
~~Als een bloesem op de eerste zachte lentebries~~.
Het is sterker dan mezelf *grijns*.

Part of the weekend never dies

2011-03-21T10:56:00.000+01:00

Het standaardontbijt bestaat uit twee boterhammen met chocolade, maar soms moet een mens zich eens forceren en de week starten met een goed voornemen.
Zoals het voornemen "gezond ontbijt met granaatappel + yoghurt + muesli".
Concreet draait dat dan uit op in pyjama staan prutsen met dat onding, zodat het lijkt alsof er een rituele slachting heeft plaatsgevonden in de keuken.

Na een korte douche heeft het alsnog gesmaakt.
En bood het hopelijk tegenwicht voor het weekend.

Want een zalige zondag, dat is:

Moeten werken op zondag en om halfnegen behoorlijk uitgeslapen wakker worden.
Bericht krijgen dat je toch niet moet werken en de de wekker prompt twee uur later zetten. Uitgeslapen of niet, elke kans op noenslapen moet gegrepen worden.
Omelet met ui, tomaat en kaas en met zonder spek. Want ik houd het al de volle tien dagen uit, dus waarom zou ik op zondag zondigen?
Naar de stad trekken en genieten van de eerste echte lentewarmte.
Scones met room en confituur en malteserchocomelk.
Vriendendiner met duizend scampi's.
Broodpudding.
In een bevlieging de zondagavond om halftien nog 80km heen en terug rijden voor de beste ijscreme van België.
Het IJssalon dat blijkbaar sluit om 22u.
Ijscrememan die speciaal voor ons open blijft omdat we met Zoveel Zolaat nog van Zover zijn afgekomen.

U ziet, zo een lightontbijt, het is niet uit de lucht gegrepen.

En een leuke zondag is tenslotte ook tijdens de terugrit een schabouwelijke imitatie brengen van het onderstaand nummer en vrienden die meteen weten waar je het over hebt.

(Battles - Atlas)

Wie er wél in slaagt dit nummer a capella waarheidsgetrouw te coveren, die is alvast mijn held.
En als u mij nu wilt excuseren, ik ga me nog even verder leggen ontgiften.

Deze week zag ik...

2011-03-18T11:50:00.000+01:00

...de prachtige belevenis "Symphony of a missing Room",

van Lundahl & Seitl.

Voor wie soms liever in zijn eigen wereld leeft

dan in deze.

Voor wie twijfelt aan de kracht van de verbeelding.

Voor wie opnieuw in sprookjes wil geloven.

Voor wie onbevreesd is

maar ook voor wie denkt "laat mijn hand niet los".

Locatie: S.M.A.K., Gent.

Tickets: HIER

Part of the weekend never dies

2011-03-15T16:40:00.000+01:00

Een dag later dan gepland, maar niet minder plezant!
En niet-intentioneel rijmend.

Ook op de andere blog is een kleine inhaalactie vereist, maar echt, nog voor u hebt kunnen doorklikken, is dat al lang gebeurd.

Op zondag begeleidde ik opnieuw met veel plezier enkele creatievelingen op hun weg naar de perfecte jurk of het geknipt salopetje voor het nageslacht (en wel ALHIER).
Maar ik zal eerlijk zijn: het zwaarste werk doen ze gewoon zelf.
Terwijl ik er sta op te kijken, mij verbazend over hoe snel ze vorderen.

De avond voordien trok ik naar een themafeest (ze zijn ondertussen niet meer op één hand te tellen), gehuld in een outfit die voldeed aan het thema "i".
Ik had iets in gedachten maar de kringwinkel en zijn geniale kostuums voor 3 euro beslisten anders. Er waren wat verbouwingswerken aan, wegens maat 128, maar 10 minuten knippen en stikken volstonden. Plus een bruine lap stof, twee veiligheidsspelden en wat lippestiftvegen.

Rest mij enkel u nog de weekenplaat voor te schotelen en dat werd een relatieve en jonge klassieker.
Omdat ze met haar oorringen ook naar het themafeest had kunnen komen.
En omdat haar kleed ergens tussen een kleed van mezelf en een keukenhanddoek in zit.

Wat de combinatie keukenhanddoek - kleed betreft, zag ik bovendien onlangs iets erg lief.
De kleinkinderen zijn weer gewaarschuwd.

Tot snel, voor zoetigheid/boekentips/naaisels/de gebruikelijke onzin*!

(*schrappen wat niet past)

Deze week zag ik...

2011-03-11T14:59:00.000+01:00

De naderende lente op mijn bord.

En geen vlees natuurlijk!

De vette jaren zijn voorbij

2011-03-08T15:00:00.000+01:00

Of toch voor veertig dagen.

Morgen beginnen de Dagen Zonder Vlees, een behoorlijk fantastisch initiatief van Alexia Leysen.
En ik heb er zin in!
Ik wil groentenburgers eten, kalfjes redden en de natuur er bovenop helpen.

Maar ik heb er ook wat schrik van.
Als kind deden wij soms ook van vasterke, maar dan de andere variant.
Geen koek en snoep, enkel eentje na het avondeten.
50 stokslagen waren er niets tegen.

In dat opzicht vind ik Dagen Zonder Vlees makkelijker.
40 dagen zonder vlees, dat is beduidend minder schrikwekkend dan 40 dagen met maar één koek.
Mijn ontbijt bestond bijvoorbeeld uit 2 madeleintjes en 3 chocotoffs. Dat zouden al 5 zondes zijn, nog voor de dag goed en wel is begonnen. Met chipolatas (wie heeft toch ooit dat geniale woord uitgevonden voor een ordinaire worst?) en lamsbouten stelt dat probleem zich 's morgens als vanzelf minder snel.

Daarna dienen er nog twee maaltijden vleesloos overleefd te worden.
De broodmaaltijd zal een makkie zijn, voorspel ik.
Er is kaas en vooral: er zijn koffiekoeken (zonde 6, 7 en 8).

Het vieruurtje zorgt voor zoete zonde 9 (en vaak zoveel meer), want ik ben geen Bifisnacker.

Rest nog de warme maaltijd.
Ook dat zal dikwijs van een leien dakje lopen, voorspel en hoop ik.
Er is alweer kaas en er zijn groentenburgers en op avontuurlijke dagen is er tofu en plastiekconsorten en op luie dagen zijn er frieten van 't frietkot, echter zonder stoofvleessaus.

Toch voorspel ik een paar inzinkingen en wel wanneer ik in de supermarkt de schappen van t vuil vlees passeer.
Worstjes. Burgers. Gepaneerd ondefinieerbaars. En vooral: spek.
Hoe moet dat nu, 40 dagen zonder pasta met spek en room en champignons? Hoe eenzaam is een ei zonder spek niet?
Mijn gezondheid laat niet toe hier te lang bij stil te staan, want de appelflauwtjes komen al op bij de idee alleen.

Daarom doe ik een oproep aan de bijna 9500 deelnemers (U doet toch ook een poging?) om mij te steunen.
Ziet U mij lummelen in de supermarkt, schiet dan in actie en Scherm Het Spek Af!
Alle middelen zijn goed, maar verlos mij van de aanblik op die heerijke vettigheid en loods mij naar de veggienuggets en linzentroep.
Ik doe ook een andere oproep, naar lekkere recepten, maar dat is voor op die andere blog. Recepten zonder vlees ~~maar die er wel heel hard naar smaken~~ zijn daar meer dan welkom.

In afwachting van morgen, prepareer (o! préparé!) ik vandaag hespenrolletjes, at ik net 59 cent likkebaardende Bolognesebucht van Denaldi en broed ik nog op een creatief vieruutje met chorizo.

Part of the weekend never dies

2011-03-07T10:45:00.000+01:00

Sommige weekends duren heel lang en zitten bomvol verschillende activiteiten en mensen.
En toch zijn ze samen te vatten in twee woorden.
Woord één: eten.
Woord twee: praten.
Gelukkig zijn dat twee woorden uit de top tien van de beste woorden ter wereld.

Het eerste gebeurde hier, hier en hier.
Het tweede gebeurde ook daar-daar-endaar maar vooral in het zaaltje boven de laatste hier.
De wilde plannen zijn de wereld nog niet uit en weldra hoort U er veel veel veel meer van.

Het zaaltje was amper groot genoeg voor alle goede ideeën en de gekozen weekendplaat is dan ook niet enkel mooi maar ook zeer representatief voor de moment dat we de deur achter ons dicht trokken.

(The XX - Night Time)

Salut nacht- en gemoedsrust en dat voor het komend half jaar.
Maar vooral hoera enorm gemotiveerd en nog enormer leuk team, creativiteit aan de lopende meter en lachbuikpijn in de wagen.

Het goede nieuws voor U van dit alles, is dat U niet eeuwig jaloers moet blijven op al deze pret.
Op een weekend nodigen we U gewoon allemaal uit.

En meer verklap ik niet.
"Zwijgen en voort doen" lijkt me toepasselijker.

Part of the weekend never dies

2011-02-28T18:48:00.000+01:00

Was het niet dat ik vooral met mijn benen op een stapel kussens moet liggen, met een kan hete thee en een bord lekkere koekjes naast mij, ik schotelde U duizend blogberichten voor, gaande van boekentips over een late Corner View en misschien zelfs een chocobomrecept.
Helaas is die positie niet erg laptopvriendelijk en bijgevolg moet U het stellen met een plaattip.
Want het lied is ok maar de hele plaat is nog veel beter.
Ik leg het U uitgebreider uit, indien gewenst, en wel HIER (rol rol rol naar beneden)

Natuurlijk wordt er wat geroepen en een klein varkentje gekeeld, het moet toch herkenbaar blijven he.
Maar het is een goede plaat, echt waar, beloofd. Haar beste. Tot nog toe.

Terwijl U naar de platenwinkel spurt, speel ik nog een beetje van SuperMario gaat evil paddestoelen te lijf.
A ja, dat gaat wel goed hoor, vanuit de zetel.
En zo ontdek ik ook eens wat ik in mijn kindertijd miste.

Part of the weekend never dies

2011-02-21T10:20:00.000+01:00

Het weekend heeft gesmaakt.
Vooral die twee reusachtige stukken kaastaart. Ik had ze niet zelf gemaakt dus ze waren uitgebakken en perfect.
Het laatste stuk was er teveel aan na die lamsbout en roompatatjes en lekkere hapjes en de dag voordien de scampi-chinese kool-wok van Photo-Copy, pikante bliksoep, meters kroepoek en dozijnen koeken.
Maar overdaad baat dus we gaan niet zagen en gewoon ons broek wat open zetten.

Ik woog danspassen af tegen tamzakken en koos voor het laatste.
Wanneer snot je beste vriend is en een niveasnor je nieuwste stijlexperiment, is dat de beste keuze.

Zelfs vanuit de zetel echter maakte ik nieuwe vrienden.
Hij heet McNulty, Jimmy voor de intimi, en doet van speurneus in Den Draad.
Er werd even tegengestribbeld dat het een jongensreeks was, dat ik er niets van begreep en dat Cooper van Twin Peaks toch knapper was, maar goed, er werd ook toegegeven en goedgekeurd en uiteindelijk werden er vier afleveringen door gejaagd.
Het mag nu eens gedaan zijn met goede reeksen ontdekken/lanceren, mijn nachtrust begint er onder te lijden.

Geen gefeest dus, wel een feestplaat!

Wat denkt U trouwens van zelfgemaakte ferrero rochers maar dan een beetje anders maar toch ook lekker?

De afgelopen weken zag ik...

2011-02-18T18:38:00.000+01:00

Mezelf flauwe mopjes uithalen met venkel

Ernie gereanimeerd!

Gevonden Bierviltbekentenissen

Prettig weekend gewenst, vol gemaene skaters!

Part of the weekend never dies

2011-02-14T10:22:00.000+01:00

Drie gebroken koffiekopjes (in één keer), vonken die uit het strijkijzer slaan, een in twintig stukken ontplofte ovenplaat, de overname van een japans vestjespatroon die halverwege wordt gestaakt wegen niet goed wetend waarmee bezig, een heerlijk uitziende maar toch niet zo geslaagde kaastaart.
Het zit niet altijd allemaal mee tijdens de weekends van Janina.
Maar als scherven geluk brengen, houdt ze haar armen wijd open.

De kaastaart beet een knauw in het zelfvertrouwen maar gelukkig bleek Janina wel heel goed in onverwacht andere dingen.
Met 16 seconden was ze met grote voorsprong de terecht fiere winnaar van de Iphone applicatie waarbij een rol toiletpapier om ter snelst moet worden afgerold. Jochei!
Dadelijk eens kijken welke vacatures daar bij aansluiten.

Om nog meer brokken te vermijden, gaan we de week kalm inzetten.
En Anna Bronsted (plus schuin streepje door de o) gaat ons daar bij begeleiden:

(Our Broken Garden - When your blackening shows)

Zo moet het wel lukken, om de eerste dag zonder kleerscheuren door te komen.

Janina kijkt en keurt. Speciaal voor U!

2011-02-10T00:44:00.000+01:00

2046 - ***
Fast Forward: Wong Kar-Wai blikt het vervolg in van In the Mood for Love. Het gaat nog steeds over Love en ook over tot leven gekomen manga-poppen. En over het allemaal niet zo goed weten.
Waarom wel: Het is mooi, romantisch, droef en qua kleuren en stijl een streling voor het oog. Het is genieten en U vragen stellen tegelijkertijd en zo hoort dat.
Waarom niet: U houdt al die Oosterse deernes niet uit elkaar, waardoor U achteraf met Uw filmgenoot over een andere film lijkt te discussiëren. U heeft geen tijd om de film een tweede keer te bekijken en U doet dat sowieso uit principe niet.

Into the Wild - *****
Fast Forward: Slimme knapperd laat alles achter zich en trekt met zijn scoutsbroek aan op avontuur.
Waarom wel: U heeft er zin in: op schone muziek volledig meegaan in een persoonlijke strijd en op het einde de ogen uit Uw kop janken.
Waarom niet: U heeft geen zin om er een week later nog slecht van te lopen.

Zot van A - *

(Nagelopdekop stripke: Humo)

Rundskop - ****
Fast Forward: Rundskop heeft iets met hormonen, zowel zakelijk als privé.
Waarom wel: U ziet Limburg en West-Vlaanderen zoals die verre provincies ook in Uw fantasie zijn, maar dan schoner en wreder tegelijk. U hoort een ongekend dialect. U bent de ondertitels dankbaar. U aanschouwt een persoonlijk drama zoals U er nog nooit eentje zag. Het staat allemaal heel ver van U maar het grijpt U wel naar de keel vanaf minuut 1, mede dankzij een uitmuntende en ergens ook zeer Belgische scenografie.
Waarom niet: Een stierennek en 20kg erbij. Dat had U liever niet gezien.

Part of the weekend never dies

2011-02-08T01:05:00.000+01:00

Ik kreeg de mooiste trouwuitnodiging ooit, ik zag een overdreven goede film, ik had koffie met taart, ik kwam met gescheurde trommelvliezen terug van een concert maar had het er voor over.
Het was alweer een goed weekend.

Behalve dan op medisch vlak.
Er moest een wijsheidstand uit.
En een tuimeling van de trap leidde tot een verstuikte enkel.
U mag gerust met mij lachen wanneer U mij ziet pikkelen door de stad. Het is echt geen zicht.
Maar U mag ook gerust Uw hand aanreiken om in te nijpen.

Hopelijk is dat tegen komend weekend gekeerd, maar tot nog toe ben ik niet in staat tot wild gedans.
Daarom (eindelijk! verzuchten de rustliefhebbers) een kalmer weekendnummer.
Ik herontdekte dit duo:

Ik kan altijd alleen maar denken: Zo rap.
En ook een beetje: Schoon stoelen, precies.
En ook: Dat palmboomstaartje!

Als afsluitend verzoeknummer: wat wilt U eerst, boekentips of gekeurde films?

Dat t al donderdag is zeg!

2011-02-03T00:23:00.000+01:00

En dat er nog altijd geen weekendplaat is geweest!

Hoe dat komt?
De computer begaf het grandioos en definitief (iets met brandsporen), Janina kon niet kiezen voor welk vervangmiddel ze zou gaan, plots was er een andere optie, de optie bleek ook niet helemaal gezond en virusvrij en er moesten ook nog enkele andere dingetjes gebeuren.
Nu is echter gebeurd wat moest gebeuren en staat er een laptop zo goed als nieuw te blinken. Wat zeg ik, beter dan nieuw!

Janina had een mooie weekendplaat in gedachten voor U.
Iets rustigs, iets winterachtigs, iets om Uw vervrozen ziel aan te verwarmen.
Maar hé, dat plan gaat niet door.

Het wordt toch weer feest.
Want Janina ontdekte een ongelooflijk goed lied.
Het is nog geen hit maar het wordt er beslist één.
Dus, voor het kwaad is geschied en U er genoeg van heeft: hier gaan we, als echte trendwatchers en hypevoorspellers:

Waarschijnlijk verstaat U er ook bitter weinig van, maar soms is dat allemaal niet nodig.
Bent U mannelijk en boven de 18, dan kan U bovendien YouTube altijd om de videclip vragen.

Voor de rest wil Janina U heel wat tonen en zeggen en vragen.
Iets over gelezen boeken en gekeurde films en geteste recepten. En tweemetereneenhalf sjaal. En de volgende zit ondertussen ook al op de naalden!
En dat is de enige reden waarom het nog een heel klein beetje winter mag blijven.

Klein en kleurrijk

2011-01-24T22:14:00.000+01:00

Zaterdagmiddag sloot ik mezelf even op in het naaihok.
Eeuwen was het geleden dat ik mij eens aan een nieuw project zette.
En nog meer eeuwen dat ik het ook effectief afwerkte én er tevreden van was.

In de naailes worden natuurlijk projecten gestart.
En "afgewerkt".
Doch nooit helemaal en al helemaal niet naar mijn zin.
Vier jaar naailes leverde tot nu toe onder andere de volgende stofberg op:
Een bruine broek - niet voor publicatie vatbaar
Een rood rokje - moet minstens 3 cm aan beide kanten worden ingenomen
Een linnen broek - moet minstens 5 cm worden ingenomen achteraan
Een bloesje - moet nog voorzien worden van knopen en knoopsgaten
Een kleedje - mouwen moeten nog omgezoomd worden - lijf moet 4 cm worden ingenomen - halslijn moet opnieuw

Het valt U misschien ook op: her kernwoord is "innemen".
Zou ik echt nog méér koeken moeten eten?

Maar het ging dus een positief naaiverhaal worden.
Zondag werd mijn kleinste grootste vriendin gedoopt en daar hoorde een cadeautje bij.
Het werd een rimpelrokje zoals geïntroduceerd door Polkadotjes en zoals duidelijk uitgelegd door Meisjesmama.
En echt: wat een contrast met het geklungel in de naailes!
Het ging supervlot en de grote missers bleven uit.
In de toekomst zou ik enkele dingen anders doen (genre: tailleband maar voor de helft bekleven, naad eerst een deel stikken voor de rits er in komt, ...) maar dat zijn persoonlijke voorkeuren.
En een maatje groter maken, dat zou ik ook doen.
Ik maakte maat 1 à 2 jaar, maar het elfmaanderke kon er maar nipt in.
Of dat aan haar eetlust ligt of aan de maten, dat blijft een mysterie.
Hoewel ik toegeef dat ze een emmer fruitpap, twee boterhammen en een fles melk op enkele uren naar binnen speelt. Zo tante, zo nichtje, precies.

Als ze haar buik wat intrekt en droge rijstkoeken eet, zal ze nog enkele maanden geniet hebben van het rokske en zal ze er mee voor zorgen dat de lente versneld intreedt:

Zonder voering - toch proper afgewerkt - met biais - met "Janina's Muscles & Skirts" logo in - uit stof die ik kocht van .tonBouton op de stoffenruil - met enige trots afgegeven - met plezier ontvangen.

Op naar het bandwerk!

Part of the weekend never dies

2011-01-24T11:42:00.000+01:00

Met een glas vers fruitsap in de hand en nog in marginale peignoir, vang ik de week aan.
De maandagochtend is ongetwijfeld mijn meest verprutst moment van de week. Veel aanstalten tot vanalles, weinig realisaties. Mails lezen maar niet beantwoorden. De keuken vuil bevinden maar niet afwassen. Nadenken over wat vanavond te eten maar niets concreet bedenken.
Over enkele uurtjes zal de naailes de week pas echt op gang trekken. Ideaal, zo een rustige start bij mijn favoriete vervangoma. "Zet U maar bij mij, dat ik U een beetje in de gaten kan houden".

Hoewel zo een loze maandachochtend niet flink en productief is, is het wel enorm plezant.
Hij vult zichzelf grotendeels met leuke herinneringen aan het weekend.
Zo ook vandaag. Het ene feest volgde op het andere, en dat ging van dansfeest tot doopfeest tot verjaardagsfeest.
In het kader van dat tweede kroop ik enkele uren achter de naaimachine en wat het resultaat daarvan is, dat ziet U morgen.

Gelukkig moet ik voor de weekendschijf niet klungelen met kabeltjes en lege kodakbatterijen.
Er was heel wat keuze, deze week.
Want de nieuwe van Beth Ditto (klik) is echt plezant. Maar U zal hem al genoeg horen op de radio.
En de nieuwe Hooverphonic gaf gisteren zijn eerste live-optreden. Met die zangeres waar ik een minderwaardigheidscomplex van kweek. Nu blijkt verdorie dat ze ook nog kan zingen.

Ik kies echter voor eentje dat ik tweemaal tegenkwam, één keer op de dansvloer en één keer tijdens een uitbeeldspel. Helaas had mijn imitatie teveel weg van een overenthousiaste Regi. Maar ik maakte het goed met mijn verbeelding van Greet Rouffaer *whoooam, ontplofte caravan*.

Hier komt hij. Inclusief dansschoenen.
Elza, t is eentje voor U he.

Tot morgen, voor exotische schattigheid!

Part of the weekend never dies

2011-01-18T00:27:00.000+01:00

En, heeft U zich een oog uitgehuild vandaag?
Het was namelijk de meest deprimerende dag van het jaar, aldus de gespecialiseerde pers.

Hier geen geklaag en gejammer, enkel geschrans met pasta en taart en 's avonds weeral pasta en taart, doch van andere makelijk. En tussendoor nog een stuk ~~fruit~~ taart.
Goed dat Janina geen weegschaal heeft, of morgen zou gevaarlijk in aanmerking komen voor meest bedroevende dag van het jaar.

Moest U toch last hebben gehad van een winterdipje, een gemis van de feestdagen, een pijnlijke confrontatie met de feestkilo's of een uitzichtloos verlangen naar de lente, alhier een vrolijk lied.
Want Janina houdt soms van onversneden, makkelijke popmuziek.
Dat herinnert U zich misschien nog, van die keer dat ze een plaatje op U losliet waar U niet allen even smakelijk mee kon lachen.

Hoe blij Janina ook is gevonden te hebben hoe enkel het afspeelbalkje te tonen: deze keer mét filmpje.
Dan kan U zien hoe ze blijkbaar al tien jaar datzelfde gekke kapsel heeft. En kan U mee karaokeën (Als U de officiële versie opzoekt, die echter niet kan worden ingevoegd). Er ontbreken een paar woorden, maar U kan ze ongetwijfeld probleemloos zelf invullen. Ze tellen meestal vier letters.
En moest dat allemaal niet overtuigen: t is met een drummende aap. Bye bye, depri-dag!

Part of the weekend never dies

2011-01-10T00:17:00.001+01:00

Een plezant weekend weeral!
Maar niet zo bijster bloginteressant.
Moest ik het voor school moeten samenvatten, het zag er als volgt uit:

Vrijdag: Onvergetelijk gezellige brunch met naaister - blogsters. Wild dansfeest; Martini inside and out.
Zaterdag: 10-1 voor de goeie en een warme chocomelk. Ingehaald nieuwjaarsfeest. Een bon van Julija's Shop!
Zondag: Gentse nieuwjaarsaperitief. van 11 tot 11. Uren pingpongen en alsmaar beter worden maar nog steeds niet goed. Voornemens maken om wel goed te worden. Niet uit sportiviteit maar uit winnersdrang. Minder roepen "Ik haal u nog wel in!", "Ik ga winnen!", "Ik maak u af!", "Ha, gij loser!", "Ik word echt goed!", "Deze keer maak ik u echt af!", "Hierzie makker, in uw gezicht!", "Punt voor mij! Punt voor mij!", "Hier hebt ge niet van terug he!", "Met gluhwein gaat t beter gaan!", "Ha, ziet wel!", "Ik speel u zo naar huis jong!", "O, das vuil!", " 't Volgend spelleke win ik zeker!", "Ik ga niet naar huis voor ik u heb zien kruipen jong!" en nog duizend afgeleiden.

(Ze zouden er mee stoppen dus nog allemaal even uit volle borst meezingen.
En hopen dat ze zich bedenken.)

Janina stond voor verrassingen

2011-01-06T23:07:00.000+01:00

Ze waren haar huis binnengebroken - en hadden de sleutel op zak
Ze mocht haar keuken niet in - en moest tussen de kaarsjes tot 3000 gaan tellen
Ze brachten hapjes en wensten haar proficiat en zeiden dat het hierbij zou blijven
Ze stroomden echter druppelsgewijs toe - telkens zeiden ze dat zij de laatsten waren maar telkens logen ze
Ze wisten van geen ophouden tot de living uit zijn voegen barstte

Ze was een beetje van haar melk

Ze gaven lieve, grappige, schone cadeautjes bij de vleet
Ze hadden verse vis bij - en hij leefde nog ook!
Ze heeft nu een druk bevolkte visbokaal
Ze hadden een driegangen- en driesterrendiner in elkaar gemastercheft - met kroketjes!
Ze hadden voor alles gezorgd - van een wafelijzer tot alle drank tot geheime opdrachten
Ze kreeg ohellepeenkantensetje waarin geniepige echte cadeautjes verstopt zaten
Ze praatten, lachten, maakten plannen, complimenten en grappen.

Ze had de verjaardag van haar leven.
Ze zijn de best mogelijke vrienden.

Part of the weekend never dies

2011-01-03T17:57:00.000+01:00

O stretchmaag, o, stilzwijgend aftakelende lever, wat doen jullie dat goed.
Vele kilo's room en suiker en vele liters cava later protesteren jullie nog steeds niet.
Janina vrat en schranste, maar heeft er nog steeds niet genoeg van.
Feestmaalrestjes mogen dan ook netjes verpakt in de bus worden gedeponeerd. Met dank.

Oudejaar bracht wat het waarschijnlijk bij velen van U bracht: spijs, drank en benenwerk.
Nieuwjaar bracht het logisch vervolg: kleine oogjes en alweer deden we van spijs ende drank.
Tweede nieuwjaar bracht verlossing: een heerlijke dag niets doen.

De voorbereidingen werden begeleid door een welgekende lijst van 100 tijdloze klassiekers.
Nog nooit genoot Janina er zo van.
Ongetwijfeld omdat ze oud wordt en onderhand zowat alle liederen herkent. "Van vroeger'". Of "van voor haar tijd, maar goed jong, goed!". Enkel bij de top 10 trekt het scheef.
Hoe kan het bijvoorbeeld dat deze niet in die hoge regionen genoteerd staat?

Ja hoor, zonder filmke. Want beter geen filmke dan een slecht filmke, toch?
Zeker nu ze weet hoe dat moet.

En U?
Welke tijdloze zou U op de eerste plaats zwieren?

Deze week zag ik...

2010-12-31T18:46:00.000+01:00

... de stad vanuit de lucht.

Aan allen een mooi 2011 gewenst!

Janina x

Ach was ik maar bij moeder thuis gebleven

2010-12-30T20:23:00.000+01:00

Of Janina die eens haar ondergoed ging strijken.

Ho ho ho - Janina Kersttrol

2010-12-28T00:35:00.001+01:00

U zag al wat er in mijn brievenbus stak: een knuffelzacht, handgemaakt tastje.
Dat deel van de Secret Santa, het ontvangen, is nooit een probleem. Alles valt altijd netjes op tijd in de bus en is plezant tot en met.

De omgekeerde beweging is even plezant maar heeft wel altijd wat meer voeten in de aarde.
Janina is geen vrolijke, schuddebuikende Secret Santavrouw die weken van tevoren gepaste spulletjes bijeensprokkelt en op haar stiletto's en in haar kokerrok welriekende kruidnootjes staat te bakken. Ze zou dat wel willen zijn, daar niet van.
Neen, Janina loopt weken te denken dat het tijd wordt eens werk te maken van die pakjes. Dat ze de naaimachine eens mag afstoffen, wil ze nog iets zelfgemaakt in dat pakje steken.
Om dan uiteindelijk, enkele dagen voor de deadline, in actie te schieten.

Zodus sjeesde Janina op haar sneeuwbotten om geschikte cadeautjes, zat ze met vet haar enkele dingen in elkaar te frutselen en werd haar marginale peignoir haar vaste outfit.
Sorry Fem, jouw Secret Santa is geen edele kerstnimf, maar een regelrechte, ongeneeslijke last minute kersttrol.

Ze trachtte dat zo weinig mogelijk te laten merken, trachtte te onthouden wat Fem leuk vindt (felle kleurtjes - twitter en co - make-up en aanverwanten - organiseren - koken - alle zoet behalve te bittere chocolade - ...) en dropte/propte (zie infra) uiteindelijk dit in de bus:

U ziet en Fem kreeg:
* Twee paar zelfgemaakte oorringetjes, één paar met oude knoopjes, één paar in fimo. Ja hoor, Janina ziet ook die hap die uit dat laatste paar oorringen is genomen. Helaas zag ze dat pas op foto en niet terwijl ze er mee bezig was. Hoe dat kan, dat zal altijd een raadsel blijven.
* Een potje nagelllak en een zakske gezichtsmasker.
* Een schrift met Twittervogel op en stempeltekst in
* Twee magneten met een stoffenachtergrond, om foto's in te foefelen.
* Het ongelooflijke zoetighedenkookboek van ons Lesley, met enkele persoonlijke aanraders bij.
* Kerstwensen.
* Chocolaatjes.

Die laatste bereikten helaas nooit hun bestemmeling.
Janina had namelijk alles mooi ingepakt.
Zonder er aan te denken dat een brievenbusgleuf echt wel geen halve meter breed is.
Waardoor alles dan maar gewoon los in de brievenbus werd gekieperd.
Maar die chooclatjes wilden er maar niet door.
Waarop Janina in een soort blinde colère vloog en ze er met alle geweld toch in probeerde krijgen. U moet dat begrijpen: het was al na middernacht, ze had nog een voettocht van jewelste voor de boeg en het was nog eens nodig geweest te sneeuwen.
Excuses of niet: het pakje schoot open, de chocolade kerstbomen vlogen in het rond, Janina vloekte voor de halve stad, gaf het op en liet het hele zootje zo achter.

Bij deze mijn excuses Fem, voor het onvolledige cadeau en de zooi aan je brievenbus.
Je had gewoon de pech een ongemanierde en licht ontvlambare kersttrol als schenker te hebben.
Gelukkig is het niet met een meet en greet, die Secret Santa.
Of Janina mocht de volgende editie niet meer deelnemen.

Part of the weekend never dies met mijn Secret Santa

2010-12-27T00:32:00.000+01:00

Part of dit weekend dat nog niet gedied is: een kleine indigestie.
Maar ook nog een laatste stukje ijstaart in de vriezer.
En gelijk toch goesting om dat nog snel op te smikkelen.
Zou ik?

Had U het ook gezellig en overdadig?
Ik heb alvast gewenst van wel.

Ander tastbaar souvenir van het weekend:
Mijn Secret Santa die in de bus stak!
Yesyesyes!

Het pakje baadde in een gezellige Kerstmansfeer.
Secret Santa van dienst was Katrientje.
Ze stuurde me het volgende op:

Een helemaal zelf gevilt en gemaakt tasje!

Dat vind ik zo een gekke maar leuke gedachte, dat daar in het verre Mechelen iemand zijn vingers kapot zit te vilten voor een tasje voor een onbekende. De Vredesgedachte komt dan echt ongeloofwaardig dichtbij. Moest de hele wereld samen Secret Santa-en, zou het dan niet allemaal opgelost zijn?

Los daarvan: Nog eens bedankt, Katrientje, voor het superleuke tasje en het lieve kransje!

Alweer een geslaagde editie, mogelijk gemaakt door Oppersanta Tess. Merci daarvoor, sympathieke Tess!

Morgen toon ik U hoe ik zelf Kersttrol speelde.

En had ik geluk jong, t was gewoonweg voor de zus van oppersanta!

Uiterst Rechts: Janina Modaal in kindertijd met kopvlecht.

Elza: Voor Uw kerstcadeau: zie de feestplaat van vorige week. 't Was spesjaal voor U.

Part of the weekend never dies

2010-12-20T02:11:00.001+01:00

Ik ben er helemaal aan voor de moeite.
Ik geloofde echt dat het nier meer zou sneeuwen.

Maar ook sneeuwpop zijnde, beleefde ik een erg-erg-erg leuk weekend.
Wat schuifelend en wat glibberend maar ik hield me wonderwel recht.
Niet alleen in de sneeuw, ook op de dansvloer.
Dat laatste mag niet zo spectaculair klinken, maar met een kip op de dansvloer wordt het toch meteen wat uitdagender. Het uitgangsleven blijft verbazen.

Er was niet alleen dans, er was ook cultuur.
En dat is voor U misschien interessanter.
Al helemaal wanneer ik U tips en afraders geef!

Allereerst was er Arno. Ja hoor, die Arno. U denkt misschien, net als ik, "ik ben geen fan". Maar echt, die optredens zijn zo goed. Dat is met een scheef orgeltje en cimbalen en grapjes en verrassend goede muziek. Er is een tournee, er zijn nog kaarten, U krijgt Uw eindejaarspremie, U moest al weg zijn.

Toen was er Tati. Van de films he.
Film is leuk en bijleren over film is ook leuk, maar 8 euro moeten geven om een gekopieerd boek over film aan de muur te lopen lezen, dat is saai.
Maar hé, zo was het helemaal niet!
Er was vooral film, want daar gaat het toch om, er waren enkele bekende decorstukken en achteraf was er een grote goesting om al zijn films meteen te bekijken. En een grote goesting in taart met witte chocolade en speculaas.

Als derde in de rij was er YOUDREAM, de nieuwe voorstelling van Superamas.
Superamas zijn jong, vernieuwend, grappig en knap.
En Janina heeft geen aandelen bij Superamas.
Gelukkig misschien, want deze keer was het soms flauw, gemakkelijk en leeg.
Veel goede ideeën, weinig goede realisaties ervan.
U wacht beter tot ze iets nieuw in elkaar timmeren en nieuwemediaën.

En tenslotte was er de geschiedenis van mijn stad.
Het leukste is ongetwijfeld met die belachelijke schoenhoesjes aan op handen en knieën op zoek gaan naar je huis op de immense luchtfoto. En het huis van je ouders. Van je oma en opa. Van je vrienden. Het ziekenhuis. Dat leuke pleintje. Die en die zijn werk. Je fietsroute. Tot je werkelijk niets meer kan bedenken en ervan overtuigd bent dat, zelfs indien de andere 9 zalen tegevallen, dit een geslaagde tentoonstelling was.
Het hield echter niet op. Vraag iets over Mule Jenny, een weggelopen rechtvaardige rechter en het studentenprotest uit de jaren '70 en ik vertel het U. Ongeveer.

Dat was nogal cultureel actief he!
En dan nog twee feestjes (Dansend de kip trachten te ontwijken (vrij) & Het is weer zover, het is weer advent, kijk hoe het derde kaarsje brandt (zo)) én urenlange cafépraat (za).
Echt jong, ik ben zo een Ijverig Wijf.
Maar dan op mijn manier.

Een stand van haken

2010-12-14T12:05:00.000+01:00

In tegenstelling tot wat de flauwe titel doet vermoeden, gaat het goed met mij.

Zo ook met de deal.

Weet u nog, de haakpen - verdoken beschaamd publiek handwerk - deal?

Ik gok op nog een uurtje zwoegen en dan zal ook het laatste bolletje wol in sjaal veranderd zijn.

In de naailes ging het wat minder vlot.

Drie volle uren.

Voor het onderstaande flapje dat nog steeds niet is wat het moet zijn.

Op drie uur tijd had ik echt al 1000 tricot-kleedjes gekocht.

Maar handwerk is zoveel waardevoller.

*zucht gelaten - ik zou het bijna zelf geloven*

Part of the weekend never dies

2010-12-13T01:01:00.000+01:00

Het weekend was rustig en knus, zoals een winterweekend helemaal hoort te zijn.
Er was veel lekker eten, overdreven lang uitslapen, samenzijn met velen en erg leuk nieuws.
En er was voor het eerst zelfgemaakte én geslaagde (vooral dat tweede was nieuw) kaastaart! Njammie! Net zo lekker als bij Julie of bij Françoise!

Het was ook de week van de winterse optredens.
Zelf ging ik kijken naar Einaudi. Wat ik daar van vond, leest U weldra hier.

Helaas kan ik U niet vertellen wat ik hier van vond.
A ja, ik zat te luisteren naar Einaudi's geriedel.
Zo gaat dat steeds, is er ergens een goed optreden, dan hoor je net na de aankoop van je ticket dat er elders een nog beter optreden is.

Ooit zal ik hen in concert zien en tot dan troost ik me met en verwarm ik me aan hun onaardse albums.

Op deze manier mag het nog lang winter zijn.

Elza: Volgende week nog eens een feestplaat he. Voor je denkt dat ik een seut ben.

Deze week zag ik...

2010-12-12T01:14:00.000+01:00

(Onduidelijk potloodgekriebel op foto uit de De Morgen)

Deze week zag ik... hen jammer genoeg niet.
Ongekend? Morgen in "Part of the weekend..."!

'Deze week zag ik' is een initiatief van Daan en Roos - naar een idee van Jill (Today I saw).

Part of the weekend never dies

2010-12-06T11:25:00.000+01:00

The days were shaping up

Frosty and bright.

Perfect weather to fly.

Why wouldn't you try?

Want het was geen feestweekend maar een rustige tweedaagse met hete koppen thee en koude voeten.
Een aankloekende warme maaltijd en een nachtelijke milkshake.
Een hele dag naailes geven aan toverjuffers die op vier lessen tijd een gevoerd jurkje creëren.
Een sneeuwstorm, een drup regen en een vlok melancholie.

Zodanig dat ik mijn schoen vergat te zetten.
Niks geen nicnacs en mandarijnen.
Voor de late Sints: hij staat alsnog aan de kachel.

Deze week zag ik...

2010-12-03T14:03:00.000+01:00

Een spannend cadeautje.

En daarna:

Het winnend lot!

Niet voor het leven en niet voor dure aankopen.

Maar wel voor een klein taartje en een latte met caramel.

Of een Flow.

Drie bollen wol uit de Wibra.

Twee Roomers.

Een paar sokken uit de Hema.

Een dun boekje.

Twee nieuwe kraslotjes.

Twee huurdvd's.

Een treinrit.

Zes euro, zoveel mogelijkheden!

'Deze week zag ik' is een initiatief

van Daan en Roos - naar een idee van Jill (Today I saw).

Part of the weekend never dies

2010-11-30T00:40:00.000+01:00

Zonnige groetjes uit Fontenoille!

Want zonnig was het daar wel, in Dardennen.
Qua sneeuw viel het helaas wat pover uit. Net genoeg om mijn botten eens wit te kleuren, ruim te weinig om een sneeuwman te metsen.
Maar ook wel genoeg om fake kerstkaarten te fotograferen, Janina poserend onder de boom terwijl iemand aan de andere kant de boom door elkaar schudt, zodat Janina in de dwarrelende sneeuwvlokjes zou staan. Andere fotoreeksen betreffen het schoeisel van elkeen, mandarijnenmond, topetegaare groepsfoto's en snipsnapshot snel onder de rok van de meisjes.
Aan flauwe mopjes geen gebrek, zoals U merkt. Het was daar een dolle boel.
Evenmin gebrek aan reusachtig veel eten, Irish coffees, een cake van 30 eieren en 2 kilo boter en 21 vrienden om alles in een oogwenk naar binnen te spelen.
Alle calorieën werden ter plekke weggewerkt door een boswandeling van minstens 10 minten. Toen was het bospad op en het spoor bijster.

's Avonds schaarden we ons rond het denkbeeldig kampvuur.
U kent dat: bakken bier en hits uit foute tijdperken.

Gelukkig voor deze muziekrubriek hadden we een stijlvolle afsluiter met pannekoeken, gluhwein en Ella.

Hebt U even geluk dat we niet het hele weekend naar Urban Cookie Collective luisterden!
Googelt U maar even, U zal het zich pijnlijk goed herinneren.

Deze week zag ik...

2010-11-26T12:00:00.000+01:00

~~Olie op doek.~~
Stiftje op foto van Guido Sterkendries in De Morgen Magazine.

'Deze week zag ik' is een initiatief van Daan en Roos - naar een idee van Jill (Today I saw).

En Janina doet deze week even mee, zomaar, voor de pret.
Niet omdat ze een creatief wonderbrein is of meer ziet dan U ziet en al helemaal niet omdat ze goed zou kunnen tekenen. Maar dat had U al lang opgemerkt.

En nu gaat ze sneeuwmannen gaan boetseren in de Dardennen!
Prettig weekend!

Een weekendplaat in de week

2010-11-25T16:05:00.000+01:00

Want vroeger lukte echt niet, daar het typen er tot zou geleid hebben dat ik het snot niet tijdig kon wegdeppen.
Ondertussen zijn de pillen ingeslaan en hoeft de afloop niet per se meer fataal te zijn.

Ik verspreidde de microben duchtig in het rond, zowel per ongeluk alsook minder verwonderlijk.
Bijvoorbeeld door cakejes te versieren en dan, na hem zelf lustig gekneed en bepoteld te hebben, de rolfondant vriendelijk door te geven aan de volgende. Hatsjoe en pardon!
De meningen over rolfondant zijn verdeeld in blogland en ik heb me geen doe-het-zelf set aangeschaft, maar het was toch een plezant en kleurrijk resultaat.

Over de smaak van het onderliggend cakeje heb ik niet meteen naar huis geschreven, maar ach, het gaat hier ook meer om 't zicht dan om de smaak, verondersel ik.

Ik ben niet van plan dat principe tot lijfspreuk te maken in de keuken en in het vervolg mag U dus waarschijnlijk opnieuw ingezakte en gedeukte taarten verwachten. Maar om duimen en vingers bij af te likken! Hopelijk. Soms.

Dadelijk wordt alvast een poging ondernomen tot Siciliaanse kaastaart. Van de maffia en al. Met een rolfondantpistool op.

Ooit zal ik trouwens nooit meer verkouden-ziek zijn, want dan ben ik al lang uitgeweken naar zonniger oorden, waar de cocktails op me wachten en het nooit sneeuwt en al helemaal niet eind novemeber al. Elke dag een middagdutje in de hangmat en negers met speciale namen die slaapliedjes zingen als deze:

Zo van de hip en van de hop, dat hadden we nog niet echt gehad he.
En zo wat cheesy refreinen.
*O ja, kaastaart maken!*

Trends around the world

2010-11-18T11:03:00.001+01:00

Janina kreeg een pakje uit Zuid-Afrika.
En ontdekte zo de multiculturele voorliefde voor stoffen oorknopjes en eloleo-zakjes.

En ze kan nu ook boodschappen doen assorti met haar oorringen.

(En wat dat flapje is rechts van die onderste foto, dat weet ze niet. Het is de schuld van Picasa.)

Part of the weekend never dies

2010-11-16T00:19:00.001+01:00

Wat kan een maandag heerlijk rustig zijn.
Meer weekend dan het eigenlijke weekend.

En ik denk dat dat niet alleen ten huize Modaal het geval was.
Ook hier zal het drukdruk maar vooral heel plezant geweest zijn.
Een schande en spijt dat ik er niet kon bij zijn en al mijn helden ontmoeten, het heeft geen naam.

Het verplichte verstek kwam hierdoor.
Mijn hoofdtaak bestond uit het begeleiden van film- en knutselateliers en wel in het gezelschap van een zestigtal kinderen waarvan het gedrag al eens durft ontsporen.
Concreet hield dat in dat ik de Chelseas, Kyraya's, Megans, Anakins en Hayleys van de muren en uit de gordijnen mocht halen. Als ik hen al niet foutief Jordy of Pearl noemde, want hé, waar zijn de katrienen en pieterjans naartoe, dat was toch ook niet lelijk.
Voorts raakte ik duizend maal verregend, zat ik elke dag helemaal onder de verf en het kinderspuug, stond mijn haar permanent recht en waren oordoppen geen overbodige luxe geweest.
Maar we maakten ook veel pret, gaven dikke knuffels en natte zoenen, boksten een cool filmpje in elkaar, vertelden vuile moppen en dronken elke dag een sapje, vergezeld van een alidkoek.
Gelukkig dat ik daar soms van werd, op het overdrevene af!
Wel wil ik een oproep doen om jongens vanaf nu een duidelijke jongencoupe te knippen of te hullen in duidelijke spidermantshirts. Tot drie maal toe vergiste ik mij. En tot twee maal toe in de omgekeerde richting. Maar hé, niemand vond dat erg, sommigen drongen er zelfs op aan dat te blijven doen.
Het is een vreemde doch wondere wereld, die tussen zes en twaalf.

Had ik het niet zo druk gehad met mij voor te bereiden op het moederlijk bestaan, ik was misschien naar de hoogmis van de boenkemuziek getrokken. Als ik mij tenminste niet had laten afschrikken door de overbevolking en de prijzen die nog harder uit de pan swingden dan ikzelf.
Als en moest en zou, dan was ik ongetwijfeld hier een kijkje gaan nemen:

Meer dan tien jaar geleden ontdekte ik dit op een gratis democd die ik toevallig vond maar niet mocht houden.
Dus kopieerde ik het maar op cassette, waarna ik gezwind met mijn walkman huiswaarts stapte, net van de schoolbus geklungeld met mijn grote kiplingboekentas.
Klasgenootjes die naar de hitparade luisterden, pfuh!
Ik wist niet goed hoe en wat of waarom, maar vond mezelf alvast supercool met mijn rare muziek die nooit op radio contact werd gespeeld.
Alleen minder cool wanneer de batterijen weer eens op waren en de beats minder fluks door de koptelefoon schalden.
Maar zelfs dan bleef het toch beter dan Take That.

We all like bird!

2010-11-09T17:59:00.000+01:00

"Blog zonder reklaam" staat hier nog altijd te lezen.

Maar als het niet voor mezelf is, dan mag dat toch he?
En als het superschoon is, dan mag dat toch al helemaal he?

Birdbee is het initiatief van een leuke janina-vriendin en haar lief.
Ze maken megawijzeschoneschattige dingen.
Onder andere dit filmpje:

Op http://www.birdbee.be/ vindt U alles over hun kunsten en projecten.
Als U ziet wat ze al allemaal gerealiseerd hebben, zal U ook zien dat ze helemaal geen reclame nodig hebben. Ze doen dat goed van zichzelf. En ze zijn nog niet eens afgestudeerd!

Maar ik kon het niet laten.
Ik wilde die dikzakvogel gewoon ook op mijn eigen blog.
I like bird als bloghuisdier!

Part of the weekend never dies

2010-11-08T18:52:00.000+01:00

Brrr, tijd om Uw winterjas uit te halen.
En ik mijn handschoenen *kijkt naar haar lijkvingers*.
Kent U dat, van die lijkvingers? Zo van die wit-blauwe vingertoppen waar het bloed duidelijk eventjes niet meer is gepasseerd.
Dat heb ik steeds, tijdens de winter.
Maar dat wilde U misschien niet weten.

Wat U misschien wel wil weten:

1. In de naailes was het tijd om te passen! Yes!
De tricotvodde zat "in de pas", altijd een keerpunt binnen het naaiproces.
En waarlijk!
Lerares keek haar ogen uit!
Ik zag het haar gewoon denken.
"Welwel, dat kind heeft alweer een schone kazuifel gemaakt."
Er werd wat opgetrokken, wat gecentreerd en heel hard gehoopt dat het tenminste draagbaar zou zijn als pyjama.
Als het alsnog goed komt, dan hoort U dat ongetwijfeld.

2. In Bio de Janeiro wordt U weer met open armen ontvangen.
Allen daarheen, alle recepten deze richting uitgestuurd en hoera voor de nieuwe themamaand!
Ik hoop U daar weer taltijk te mogen tegenkomen. 't Is alvast the coolest place in town *doet van fo shizzle ma dizzle*.

Om in de koele sfeer te blijven, een lied over een winterdier.
Het origineel is goed maar vooral goed fout, daarom deze lieflijke cover:

Ik weet het, echt winters ziet 't er daar niet uit.
Zeker om nog eens in ons gezicht te wrijven dat het bij die überknappe Saint-Tropez ~~trutten~~ deernes alle dagen zomer is.
Phuf, liever een verkleumd Ijverig Wijf!
Bij deze begeef ik mij naar mijn Wijvenbijeenkomst, zodat U in de toekomst nog van ons hoort.
Prettige week!

Janina is een trots Ijverig Wijf.

2010-11-05T00:08:00.000+01:00

U las dat misschien al op mijn facebookpagina.
Janina, die nooit facebookdinges post en enkel gluurt bij de buren en commenaar geeft op een ander.
En Janina, die ook lui is.
En verre van een Wijf met girlpower en "yes, we can"-attitude.

Maar!
Sinds vandaag!
Een Ijverig Wijf op en top! Gewapend met naald en draad! *sidder ende beef*

Sinds vandaag hebben de Ijverige Wijven een geniaal logo.
Ontsproten aan het brein en de pen van Janina-kameraad F.
Het maakt haar zo mogelijk nog trotser.
Hare maat hé, die dat tekende!
Dat zot logo voor onze zotte naaiclub!

Dankzij dat logo gaan de Ijverige Wijven de wereld veroveren.
Onze eerste zeeslag zal plaatsvinden ergens halfweg volgend jaar.
U leest er alles over HIER.

P.S.: En het idee dat er nu drie blogs zijn om aan te prutsen, dat doet Janina wat duizelen.
Maar op een positieve manier uiteraard.
Want de groentenblog, die schop ik volgende week uit zijn herfstslaap. Heel op orde gezet en al. Wees klaar en neem Uw mixer al ter hand.

Part of the weekend never dies

2010-11-02T14:03:00.000+01:00

Vooreerst: iedereen bedankt voor de haaksteun!
Er zijn precies veel fans en veel nooduitgangen wanneer het radicaal fout zou gaan.
Ik zit momenteel aan 20 cm en aan een verlies van 10 steken, resulterend in een versmalling van 15%.
Wanneer dat zo verder gaat, zal op het einde het haakwerk meer dan 100% versmald zijn en bijgevolg verdwenen zijn in het niets. Wat misschien voor iedereen het beste is.
Verdere statistieken en hulpkreten volgen!

Ik miste dit weekend niet enkel steken, maar ook een concert dat ik erg graag had willen zien.
Helaas, er waren al andere plannen en de ticketten waren bovendien allemaal de deur uit.

Ter compensatie bombardeer ik de groep in kwestie tot weekendplaat, wat U ook meteen spaart van ander kabaal.
Onderstaand lied komt van de cd The Adventures of Ghosthorse and Stillborn die U eigenlijk gewoon meteen in huis moet halen. Het is een ideale cd voor bij de zondagmiddagthee, het haardvuur en een triestig boek.
Op blauwe maandagen als deze (want deze dinsdag is eigenlijk een maandag, nietwaar?) kan hij er ook wel voor zorgen dat U het niet droog houdt.

Om U een dergelijk affront te besparen (U leest dit toch ook gewoon stiekem op Uw werk, niet?) koos ik voor U het vrolijkste nummer van de hele plaat.
Het nummer laat U, veeleer dan in tranen uitbarsten, rondhuppelen als een manke indiaan op euforisch krijgerspad.
Ik zeg niet dat dat minder gênant is dan een huilbui, maar U beleeft er tenminste zelf wat plezier aan.

Trek Uw trollenbosnimfgewaad aan en hoppakee, daar gaan we:

Everybody wants to go to Japan!
Amai zeg, die weten dat nogal!
Wie gaat met me mee?
We haken wel op de vlieger.

De Hippe Haakster

2010-10-28T18:14:00.002+02:00

Dat ben ik.
Of dat probeer ik heel hard te zijn.
Uit noodzaak.

Naaien is plezant maar wie het één kan, wil altijd het ander kunnen.
"O, ik zou ook wel zo gezellig met een dekentje en een kop dampende thee een granny square -deken kunnen haken".
Ten gevolge van deze redenering ontstonden reeds vele creaties.

We hebben onder andere:

De saaie halve sjaal

De twee dinges

't klein dingske

Echte topstukken zoals U ziet.

Destination unknown en de kleuren rijkelijk variërend van grijs over grijs tot grijs.

Gelijkaardige creaturen ontsproten aan de haaknaald.

Heden heb ik echter een echte haakopdracht. Het betreft een deal die tegen eind november dient klaar te zijn.

Klaar.

Ik haakte nog nooit iets klaar!

Eind november, dat is, gemakkelijk gerekend en wat naar beneden afgerond, binnen een dertigtal dagen.

Ik heb twee meter haaksel nodig. Per gehaakte rij heb ik 1 cm bij en ben ik 10 minuten verder. Dat betekent 200 rijen aan 10 minuten per rij, wat ons vlotjes op 2000 minuten brengt ofte 33, 333enz uren.

Waarna dan de pimping en versiering en frutselarij nog moet beginnen. *Duizelt*

Op de trein, in de bus, terwijl de patatten koken en tijdens de aftiteling: er zal gehaakt worden.

Of wachtend op café, zo probeerde ik gisteren.

Maar echt, ik voelde mij zo een vernepeling. Verrevan hip.

Uitdagend stoer of ondergedoken met het haakwerk onder tafel, geen van beide opties zat echt comfortabel.

Haken op hippe plaatsen, het is duidelijk nog niet ingeburgerd.

Een halve rij haakte ik uiteindelijk. Ofte 1/400 van de deal.

Toen werd de schaamte te groot en zette ik mij hip met koffie en krant te wachten, de pagina's open op de cultuurkatern, de blik op oneindig en de gedachten bij de deal die ik moet zien te volbrengen.

Het worden lange dagen en nachten, ten huize Modaal.

Als ik eens cake voor U bak, komt U mij dan stiekem helpen?

U krijgt Uw deel van de deal.

Noot aan allen maar vooral aan opmerkzame Vermiljoen: Inderdaad, op de foto's enkel breikluchten. Maar geloof me: gelijksoortige haakdinges zijn ook voorhanden. Ik wilde die ook fotograferen maar toen was de kodakbatterij op en de goesting om de oplader te zoeken afwezig.

Part of the weekend never dies

2010-10-25T13:02:00.000+02:00

Vorige week maakte ik precies enkele zieltjes gelukkig met eens een Ander Lied.
Missie geslaagd en populariteit weer even veilig gesteld.

Maar die "videoclip" hé.
Ongemakkelijk werd ik er van.
Triest dat er nu zoiets sullig op mijn blog stond.

Tijd voor een dubbele compensatie, in woord en beeld.
Iets ultrahip. Iets jong en trendy.
En natuurlijk: Teringherrie olé olé!

O ja, ik was vergeten zeggen dat het behalve jong en trendy ook griezelig, gewelddadig en vies is.
En wat een lawaai hé. Goh goh.

Het bewegend beeld is het werk van Chris Cunningham, videokunstenaar van de bovenste plank.
Speciaal voor U ook nog een samenvatting van zijn werk:

Weeral een fijne, gezellige plaat om de week mee in te zetten.
Prettige nachtmerries gewenst, lieve kindertjes!

Binnenkort toon ik wel weer iets lief hoor.
*googelt iets over Bambi*

Janina in herfststemming. En met trainingspull.

2010-10-23T14:42:00.000+02:00

Wat een heerlijk weer is me dat.
Regenachtig, koud en windering.
En ik maak niet eens een flauwe grap.
Soms heb ik behoefte aan dergelijk weer. Het houdt me een middag binnen, hult me in mijn fleecepull en doet me chocomelk maken.

Uiteraard wens ik dat het vanavond, wanneer ik het stalen rol van stal haal om op pad te gaan, uitgeklaard is en 20 graden warmer.

Ideaal weer ook om van die typische herfstschotels te eten, met champignons en kastanjes en al.
Of iets zoals dit:

Pasta met pompoen:

Sterk geïnspireerd door dit recept van meisjesmama.

Pel een kleine pompoen en snijd hem in kleine stukjes.
Kook tot hij zacht is.
Stoof de pompoen aan in een sjalotje.
Ik deed er ook wat spekjes bij. De veggiemaand was net gedaan en ik liep al twee weken te sterven bij het woord alleen.
Doe er wat champignons en kikkererwten bij.
Kruiden met p&z, curry, komijn en nootmuskaat.
Eventueel een beetje room toevoegen.
Rozijnen en feta toevoegen.
En walnoten waar ik me de pleuris aan kraakte.

Pasta koken, heel het boeltje erbij en smakelijk!

Geen foto van het resultaat, want saus smakelijk fotograferen, dat is volgens mij een afzonderlijke 7de jaars masterclass binnen de professionele fotografie-opleiding.
Ik gebruikte wel een schone blinkende casserole.

En ik had mijn trainingspull aan.

Voor U gekeken en gekeurd:

2010-10-19T00:52:00.001+02:00

Blow Up
You will meet a tall dark stranger
Turquaze

Onder de gelijknamige pagina.
Alstublieft!

Part of the weekend never dies

2010-10-19T00:16:00.000+02:00

U bent het niet van mij gewoon, maar het was een huiselijk weekend.
Huiselijk in de zin van "huizen kuisen" en in de zin van "binnenshuis blijven".

In dat tweede geval deden we onder andere dit:

Mmm!
Ook tof dat dat twee keer moet rusten, zo een brood.
Dan kan je wat mee rusten. Gezellig samen op de zetel.

Ik ging ook even dansen en keek en keurde een film voor U, namelijk "You will meet a tall, dark stranger". Ofte: de nieuwe van Woody ik-doe-nog-eens-de-truc-met-de-voice-over Allen.
Maar goed hoor, dat wil ik U wel al verklappen.

Wat de weekendschijf betreft:
Ik kreeg klachten.
Van haar dat t teringherrie is, de laatste weken.
En van haar dat er nooit eens een hitje tussen zit.
Ik wil ze eigenlijk geen gelijk geven, want wie er het tabblad van Part of the weekend op naslaat, ziet dat er af en toe een schoon-gevoelig lied tussen zit en dat er zeker ook gekende liederen de revue passeren.
Maar goed, ik ben beide dames welgezind en dus zal ik aan hun wensen trachten te voldoen.

Hou U vast voor een 180-graden bocht ten aanzien van de vorige plaat.
Ik probeer het eens hier mee:

Ik zet mij al schrap voor enige commentaar, want die Morrissey, dat is zo een geval van geweldig voor of tegen.
Maar dat is toch bizar en bewonderenswaardig, hoe die zo een megafoon heeft ingeslikt en zo een galmstem heeft?

Visueel vond ik geen schoner exemplaar, want de ene versie was beveiligd en de andere was te slecht van klank en al de rest was live en ik ben alleen voor live als ik er ook zelf live bij ben.

Maar, beide dames in kwestie, jullie kunnen niet ontkennen dat het én geen elektronische teringherrie is én dat het een hit is.
Gelieve volmondig van ja te knikken, anders heb ik mijn blog nodeloos visueel besmeurd met de debielste visual ever.

Ter compensatie volgende week een übercoole videoclip.

Tenzij iemand nog specifieke wensen of klachten heeft?
Maar grijp nu Uw kans he, want dat gaat hier niet elke week van Janina speelt voor gewillige jukebox zijn.

Het vervolg van de Wiedergutmachung

2010-10-14T01:00:00.000+02:00

Ik vang eindelijk en maanden na datum het stokje op van Liset.
Het bewijs dat beschamend uitstel toch geen afstel hoeft te zijn.

Liset is één van de blogsters die ik van bij het begin volg.
Ze maakt me blij met haar vrolijke kleurtjes en verbaast me steeds met haar ongelooflijke crea-snelheid.
Later viel er een mailtje van haar in de inbox en nog later een heel lieve kerstkaart inclusief cadeautje.
Een award krijgen van zulk een lieve en inspirerende blogster voelt dan ook aan als een echte eer.
Dankjewel Liset!

Ziehier den aawaard van dienst:

Alweer is het een award met een wat kneuterige vormgeving, maar och ja, het blijft wel supermegacool om te krijgen natuurlijk.

Eveneens alweer hangt er een reeks wist-je-datjes vast aan de award.

Voor wie maar niet genoeg kan krijgen van mij en mijn rijkelijk geschakeerd karakter met onverwachte wendingen en een kwinkslag nu en dan:

4 things in my bag:

U ziet:
- Een minipotje nivea (spreek uit: Nivja) tegen de droge handen. In noodgeval neem ik mijn toevlucht tot een halve labello of de goeie boter die op tafel staat. U kan dus maar beter hopen dat ik mijn potje niet vergeten ben, wilt U met mij niet in schande vallen op een chic diner.
- Een agenda, bij voorkeur van het hippe Moleskine maar nu reeds twee jaar van Oxfam en dat noteert ook niet slecht. Die van 2011 is trouwens net aangekocht én erg mooi. Allen daarom. Fairtrade hipheid.
- Muziek, maar dan in handiger formaat.
- Snoep. Of koek. Of het chocolaatje van bij de koffie.

4 things in my desk draw:

- Postzegels, voor de gelukzakken die een brief van me krijgen en voor mezelf wanneer ik iets niet ingescand krijg en het dan maar zo opstuur.
- Een hamer. Ter verdediging. Of om mezelf even mee aan een haak te hangen.
- Een Parker-vulpen. Voor dagelijks gebruik! Neen, niet met mijn naam in gegraveerd. *snif*.O, zo een Parker met Janina in, wat zou dat supercool zijn.
- Kerstballen. Of weet U een betere opbergplaats?

4 favourites in my bedroom:

En hoppa, toen verveelde het me al, dat prentjes opzoeken.
Sorry, mijn geduld heeft grenzen en mijn nachtrust een onderlimiet.

- Het bed. Met stip bovenaan en met vier kersepitkussens in.
- Mijn collectie nagellakjes waar ik meer naar kijk dan ze te gebruiken.
- De muur vol kleine kadertjes.
- De wekkerradio. Levert al 20 jaar trouw dienst en zonder hem zou ik in een eeuwige toestand van bewusteloosheid in dat favoriete bed liggen.

4 nice things this moment:

- Mijn letterstempelset dat ik net kocht. De kwaliteit is ondermaats, maar het is wel erg plezant.
- De Ijverige Wijven waren trouwens de eerste die iets gestempeld van mij kregen, namelijk een naamkaartje. Maar wat ik eigenlijk wil zeggen: De Ijverige Wijven maken me blij. Ze zijn sympathiek en inspirerend en soms gewoon ronduit superlief.
- De stofjes die ik oogstte op de ruil/uitverkoop bij diezelfde Ijverige Wijven. Ik heb mezelf verboden nog stoffen te kopen. Maar slagen slaan, dat mag uiteraard wel nog. Het was onder het motto "kuis je kast eens uit", maar helaas gaat er meer terug in dan er uit ging.
- Het Sinterklaasseizoen dat er aan komt. Mijn favoriete snoepseizoen bij uitstek! Speculoos, marsepein en mandarijntjes, meer ingrediënten hoeft een feestmenu niet te bevatten.

4 songs that keep popping up in my head:

A nee, daar doe ik niet aan mee.
Dat is mezelf van 4 weken part of the weekend-inspiratie beroven en dat is snijden in het eigen vel en de eigen ramen inslaan.
Allé, één ingeslagen raampje dan:

En die hoes, die is zo goed!

4 things you didn't know about me:

- Ik kan niet met opzet scheel kijken maar soms wel eens per ongeluk.
- Ik denk dat niemand me hoort als ik meezing terwijl ik mijn koptelefoon op heb.
- Ik kan absoluut niet tekenen en vind dat erg jammer.
- Ik durf niet slapen met de dvd-box van Twin Peaks op mijn nachtkastje. Ik ben bang dat Bob uit de box zal kruipen. En mij opeten, uiteraard.

Vangen wie vangen wil!

Part of the weekend never dies

2010-10-12T12:38:00.002+02:00

Het weer zat er misschien voor iets tussen of ik was misschien geheel toevallig extra goedgeluimd, maar wat de oorzaak ook zij, het was een erg plezierig weekend.

Ik ging kijken naar Turk-waas, een film die ik, mea culpa ten aanzien van al die positieve recensies, al een beetje vergeten was nog voor ik de zaal uit was.
Maar dat is voer voor "Janina kijkt en keurt".

Er werd gekuierd in de winkelstraten, er werd een heel klein beetje gewerkt en toen werden de dansschoenen aangetrokken.

Eerste halte was het openingsfeest van het STAM, alwaar de hele hippe sectie van de stad samenschaarde.
Het was plezant, er waren uiterst sympathieke blogsters, er was leuke muziek maar na een tijdje waren er helaas ook koude voeten.

Tweede halte was geheel onverwacht een vervallen kasteel alwaar robots, zatte mexicanen, zebra's en bouwvakkers rond dansten. Ondergetekende was een last minute bizarre fee/ La Esterella met albino-neger-pruik en toverstaf. U hoeft geen beeldmateriaal te verwachten.

Laatste halte was de Famous Underground Club, zoals ze zichzelf graag noemen, alwaar vrolijk gedanst werd tot het ochtendgloren.
Platendraaier van dienst was onder andere deze:

Zoals U ziet maakt hij liederen van rond de 10 minuten.
Maar luister vooral eens, want het is best plezant en U weet nooit dat de nieuwe hit van Skunk Anansie op dit moment door de radio schalt *epilepsie-aanval*, dan zijn bovenstaande bliepjes echt een ideale cover up.

Janina mag dan al eens 24 uur wakker blijven, ze heeft ook een verantwoordelijkheidsgevoel om U tegen te zeggen. Vele nachtrusten werden er al de dupe van.
En "wie kan uitgaan, kan opstaan", werd haar ook altijd geleerd.

Met de echo's van de Berlijnse Blieps nog in de oren, trok ik zondagmiddag plichtsbewust maar ook met volle goesting richting centrum, alwaar ik voor het eerst echte naaijuffrouw mocht zijn.
Ik sprong in voor één van deze dames en zag enkele beginners met een volledig afgewerkt én gevoerd zakje huiswaarts keren.
Dat is wat anders dan die keukenschort waar ik 7 maand aan werkte in mijn eerste jaar naailes.

Zo, U bent weer op de hoogte, zij het een dag te laat, U heeft er een leuk lied bij en ik haast me nu om mijn dansschoenen te laten "verhalvezolen".
Nog 4 dagen en ze moeten alweer van dienst kunnen zijn he.

In aantocht: een bijna-klaar stokje, een recept en een existentiële groentenblogcrisis.

Part of the weekend never dies

2010-10-04T01:09:00.000+02:00

Ik en paint hebben even snel een nieuwe bloggeraward gemaakt.
De vergiffenis-award.
U kan die vanaf nu naar eigen believen gebruiken, in geval van blogzonden.

Ik toon U proefondervindelijk hoe dat in zijn werk gaat.

Vergeef me want:
- ik post precies enkel nog weekendplaten. Dat ruikt naar voorspelbaarheid en naar saaiheid. Eikes, dat stinkt!
- ik heb nog enkele stokjes liggen die ik graag wil beantwoorden. Ik voel me echt vereerd door stokjes en aanverwanten. Maar het komt er nooit van. En toch! Ik durf niet meer zeggen "één dezer" of "deze week ergens", maar toch, het komt eraan.
- Ik ben ook even niet meer mee met de groentenblog. Er liggen nog enkele recepten te wachten. Maar Uw vlijt zal beantwoord worden en Uw recept gepost.
- Ik ben in het algemeen niet goed meer mee. In het echte leven, bedoel ik dan. Genre: poetsen, kousen stoppen, papierwerk in orde maken, uitgroei bijverven en nagels lakken.

Mede-oorzaak voor dit alles is een overdaad aan feest.
Zoals gisteren, met een hemel en een vagevuur en een hel en respectievelijk rock&roll, chirotentmuziek en hippe electro. Allemaal in één mooi, historisch gebouw. Waardoor er een soort dooschuifsysteem ontstond en vooral nooit een reden om naar huis te gaan want er was altijd wel ergens goede muziek.
Zoals deze:

En er was bij zon(d)sopgang uiteraard ook pita. Met alle groentjes, dank U.

Er is dus maar een half excuus voor de blogachterstand.
Maar zo gaat dat nu eenmaal.
Dat heeft U misschien zelf ook al ondervonden.

Vergeven zijn echter al mijn schulden.
Kijk maar:

Zo, dat is dan ook weer geregeld.
Slapen met een rein en gezuiverd hart, fieoew!

Janina draagt eindelijk ook eens wat bij aan die nieuwe blog van haar

2010-09-29T10:45:00.000+02:00

Want ik zag het U gewoon denken tot hier: "Die maakt daar een bioblog en smeekt iedereen om recepten voor de September Veggiemaand, maar heeft ze eigenlijk zelf al één stuk vlees minder gegeten? En een recept is ook teveel gevraagd, precies."

Wel, juicht ende zingt en weest blij:
Ik at wel degelijk heel wat minder vlees deze maand.
Onder andere op restaurant/café, waar het vegetarisch aanbod vaak niet meer beslaat dan een veggie-spaghetti. Ik kan ze niet meer op twee handen tellen, al die spaghetti's zonder vleesjes *en ze zitten mij tot hier*.

Ik testte ook ijverig enkele smakelijke bijdrages van op biodezaneiroo.
Paksoilasagne: lekker maar, en dat lag geheel aan mij, nogal droog.
Pasta met pompoen en feta: Njamnjam!
Stuutje courgette: Njamnjam!
En nog enkele njamnjams.

Ook zelf toverde ik al eens een vegetarisch bord op tafel.
Dat zag er dan bijvoorbeeld zo uit:

Ik kan nog veel bijleren van Elza haar "eten smakelijk fotograferen"-cursus, maar tot dan moet U het hier mee stellen.

Wat zien we op de taloor:

- Rijst met stukjes gestoofde paprika en pijnboompitten. Dat vraagt om weinig uitleg veronderstel ik?

- Net als sla met appel en rozijnen, vermoed ik.

- Rode bietjes met appel: Dit is echt dé methode om Uw rodebietenwalging te doen verdwijnen, vind ik. U schilt en snijdt de rode bieten (5 kleintjes / 2 reuzen, dat hangt er allemaal vanaf) in kleine stukjes, evenals een appel of drie. Hop in een stoofpannetje dat u minstens een uur op het vuur laat staan, met deksel. Kruiden met p&z en vooral suiker en balsamico-azijn. Het is klaar als de bietjes ein-de-lijk superzacht zijn en er zo een stroopje rond alles zit. Het kan ook in de oven, dan duurt het alleen nog langer.
Het is een professioneel recept want ik heb het afgekeken van Lekker Gec, toen ik daar een miljoen patatten stond te schillen.
De appel kan trouwens ook (deels) worden vervangen door ajuin.

- Venkelpuree: De venkel had oorspronkelijk een veel hipper bestemming, namelijk "venkelkoekjes". Helaas vielen de gekookte venkels zodanig uiteen dat ik daar geen mooie plakjes van kon snijden die ik dan in sjapeluur ging draaien en bakken. Hipperij van de boerinnenbond.
Puree dan maar. U kookt twee venkels plus twee of drie kleine patatjes (U eet al rijst he). U draait daar puree van en kruidt zoals U gewend bent. Ik voegde ook verse anijszaadjes toe.

- En tenslotte bakt U een groentenbruger. Eventueel een maïsburger, een aanrader.

Met al die verschillende dingen op het bord voelt U zich echt in zo een vegetarisch eethuis en het is zelfs even lekker als daar.
Alleen wat meer werk en afwas.
Maar ook minder dreadlocks rond U.

Part of the weekend never dies

2010-09-27T00:15:00.000+02:00

Wel doei daar, geinige lezers!
Het is alweer maandag en ik doe een flauwe poging U door mijn taalgebruik te laten raden in welke oorden ik dit weekend vertoefde.
Extra tips kunnen zijn:

Ik ben er 100 keer bijna omver gereden door er een bakfiets
Er rijden ook van die minimini-wagentjes rond. Die mogen tuffen op het fietspad en parkeren op de stoep, is dat er niet helemaal over?
Ik at geen kroket uit de muur hoewel iedereen daar in horden stond voor aan te schuiven. Ik at wel duizend andere lekkere dingen, waaronder veel te veel kruidnoten met chocolade van de ah.
Anne Frank leefde twee jaar in een klein, donker hol en dat met je eigen ogen zien, dat doet, op zijn zachtst gezegd, wel iets.
De zon scheen nu en dan, het hagelde eens, we waren een dag half bevroren en toen scheen de zon weer. En daar werden wij blij van want:

Ik laat U weldra mijn schone aankoop zien die ik daar deed.
De puberale stuff bespaar ik U.

En O: Merci voor alle leuke reacties op mijn hostie-transformatie. Lief van U!
We moeten er misschien serieus aan denken de volgende blogbijeenkomst dansbaar te maken. Want ik zie dat aan Uw reacties: U zijt allen (klopt dat hier grammaticaal nog?) verdoken partycrashers, snakkend naar een decadent boeltje. De leeftijd tempert niet alles hé.

Part of the weekend never dies

2010-09-20T23:48:00.001+02:00

Nog 30 minuten maandag, nog 30 minuten tijd voor een part of the weekend-plaat!

Maar voor U die te horen krijgt, moet u eerst wat blabla aanhoren.
Het was namelijk een plezant weekend.

Het startte met een geslaagd logeerpartijtje.
Dat hield in: oliebollen, Singin' in the rain (als "de film", niet "de activiteit"), rommelmarkt, crea-tijd met thee en tenslotte verse pizza.
Wie mij volgend weekend eens op logement wil en een gelijkwaardig aanbod heeft, mag altijd contact opnemen. Ik ben welopgevoed, heb tafelmanieren en geen onverwachte voedselallergieën.

Daarnaast werd er ook gefeest.
Wild en tot in de vroege uurtjes en alles zoals het hoort en zo.
Maar vooral: verkleed!
Het thema was Bijbels, er waren kelken met miswijn *hik*, heiligenbeelden alom en flakkerende noveenkaarsen.
En er waren vuile pastoors, een lammetje Gods, sexy nonnen, een adam en een eva, engels en duivels, een lijkwade van Turijn, een Heilige Schrift, een God en een Jood en nog zoveel meer.

Ondergetekende kocht voor 2 euro een oud, lang en ietwat saai trouwkleed.
En deed toen dit:

Bij thuiskomst was er enkel nog dit:

Neemt en eet, dit is mijn lichaam.
Van 250 hosties naar 0.
En ook een beetje superlijm in de snoepers hun maag.

Wie niet te biecht ging, scandeerde dit:

Ik had die slogan misschien beter wat minder in de praktijk omgezet, maar goed, ik ben nog jong en sterk.
Behalve op zondagen.
En maandagen.
En de rest van de week.

Janina meette en greette

2010-09-14T23:42:00.000+02:00

Het is hier behoorlijk stil hé.

Dat komt omdat ik vooral recepten knip en plak, voor de andere blog.

Maar dat geeft niet, blijf vooral recepten inzenden en tips geven. Ik ben daar blij mee, meer nog, ik zou er bijna vegetariër van worden!

Vorige week werd ik ook blij van spannend bezoek.

Mijn gaste was een trouwe lezeres van deze blog die graag eens de Roze Brother wilde uittesten.
En daarvoor spoorde ze een zodanig eind dat ik er wat zenuwachtig van werd.

Eens gezeten aan de Roze Brother, Kjell genaamd, bleek ze zeer sympathiek maar ook een natuurtalent. Fluks koos ze stofjes, stikte ze rechte lijnen en ging ze naar huis met een afgewerkt en zeer geslaagd product.
En dat zeg ik niet alleen omdat ze lekkere taart en confituur mee had.

Ikzelf daarentegen bleek niet in staat de uitleg van de potloodrol meteen juist te begrijpen.
Beeldt U op die manier even de geloofwaardigheid in van de mededeling "Ik ben net mijn vierde jaar naailes gestart".
Echt jong. Schaamtelijk.

Wat dat vierde jaar naailes betreft: Ik zat daar schoon, met mijn patroon en stof voor een rok.
Terwijl we een kleed in tricot moeten maken.
Tot nu toe ben ik fan van tricot. Je kan dan namelijk een maat kleiner overtekenen dan normaal.
Voor de rest wens ik nog niet te denken aan mijn koekjesbuik die zich netjes zal aftekenen in die tricotvodde.

Aan al mijn fans die in de toekomst op bezoek wensen te komen, wil ik dan ook vragen geen lekkere taart en confituur mee te brengen.
Den tricot dankt U.

Part of the weekend never dies

2010-09-13T11:18:00.000+02:00

Van sommigen weet ik een beetje wat ze deden, dit weekend: ze kochten namelijk een stoffenwinkel leeg.
Dat festijn moest ik helaas aan mij voorbij laten gaan, maar goed, voor mijn financiën was dat niet slecht.

Ikzelf kreeg de mogelijkheid mijn buikje rond te eten op gelegenheden allerlei en U weet, dat maakt Janina altijd blij.
En ik hield het zelfs zoveel mogelijk vleesvrij, is dat niet flink.
Al moet ik toegeven dat dat eerder per ongeluk was.

Ik heb namelijk al maanden zin in dim sum (dasmetvlees).
Ik hou niet echt van fancy eten genre plukje van dit op sushirolletje van dat, maar voor zo een dim summeke maak ik een uitzondering. En trouwens: wanneer je het gaat eten in zo een wokketen, is er weinig fancy aan. Dan eet je gewoon goedkope, ontdooide dim summekes op een kleverige plateau met een fanta erbij.
Maar de wokketen werkte tegen de laatste keer en [ nog een heel lange, oninteressante uitleg] en op die manier is het er nog altijd niet van gekomen.
Dit weekend zag ik een schone herkansing en niet in de wokketen maar in een restaurant dat ik zelf niet kan betalen maar waar het wel op de kaart staat, en ach, mijn eetcompagnon is altijd zo gul, dat is hier mijn kans, ik trek het mij niet aan, ik stel gewoon voor daar heen te gaan.
En zo geschiedde.
Maar brak toen mijn klomp, heel die kaart was veranderd en er viel nergens nog iets te bespeuren dat ook maar enigzins op dim sum leek.
Miljaar toch!
Nu moest ik andere overprijsde gerechten kiezen.
En dat werden er met vis dus vleesvrij dus leve de veggiemaand en we gaan nu even niet moeilijk doen he, vis was het meest vegetarische wat die kaart te bieden had. Wees al blij dat ik kip niet als vegetarisch bestempel, want zo ken ik er ook.

Ik danste daarna mijn schuldgevoel nog wat weg maar ik zal U geen plaatje laten horen uit "dat genre".
Want ik meende hier vorige week klachten waar te nemen. Lezers die zich plots te oud voelen voor deze blog en zo.
Om dat volledig goed te maken schenk ik U vandaag een plaatje dat waarschijnlijk nog van vóór Uw tijd is. Al weet ik dat natuurlijk niet zeker.
Maar goed, U zal zich jong en vooral vrolijk voelen, dat staat vast.
Hier gaan we:

Wooo-hoooo-wooohowooo-ooow!
Geef toe: het maandagochtendleed is er al de helft mee verlicht!

En moest U de andere helft ook nog willen kwijt raken:
http://www.youtube.com/watch?v=OXbYwslswf4
Flauwe filmpje posten is een beetje makkelijk en ook wat fout, maar toch, ik ben een half uurtje niet meer bij gekomen toen ik dit zag.
En ja hoor, ik ben voor artistieke diversiteit en niet in hokjes denken en zo.
Dat U daar toch niet aan twijfelt.

Part of the weekend never dies

2010-09-06T11:15:00.000+02:00

Sommige weekends zijn maar half, bijvoorbeeld wanneer je er een volledige dag van moet werken.
Maar ach, werken kan plezant zijn, zeker wanneer je pauze bestaat uit pita eten en wanneer er een blogster aan je kassa staat.

Voor de rest werkte ik ook hard aan de groentenblog.
Er zijn veel ideeën en veel tips, maar de informaticakennis is beperkt en het logisch redeneren durft er al eens bij inschieten.
Toch toch: klikkerdeklik maar eens op Ernie in de rechterkolom en aanschouw mijn schoon werkstuk. En geef nog meer tips en ideeën en vooral: wees gul met Uw ~~complimenten~~ recepten.

Vrijdagavond was het wél echt weekend.
En als U mij een beetje kent, dan weet U dat daar gedans aan te pas komt.
Het was festivalgedans, voor de gelegenheid.

Helaas werden wij er zeer bewust van gemaakt dat we oud worden.
We gingen namelijk eerst soep eten bij de oma van één van de kompanen en dat vinden wij plezant, praten met omaatjes die soep maken met onregelmatige ballekes in.
Eens gearriveerd, bleken wij gemiddeld tien jaar ouder dan de andere festivalgangers.
We moesten ook onze oordoppen in steken, want miljaar zeg, wat staat die muziek luid *fluittoon*.
Om middernacht aten wij geen bicky/viandel maar een banaan. Die hadden we meegekregen van Oma Ballekessoep.
(Ik zou wel liegen moest ik zeggen dat ik het daar bij liet. Uiteraard kon ik niet weerstaan aan twee keer een half pak friet met frietkotsaus (dé culinaire ontdekking van de week) en een loempia met verjaarde hond. Dat laatste vond ik niet meteen lekker.)
De banaan bracht ons weer op krachten, maar toch kregen we last van onze rug/scheurmond/kater die al begon op te steken.
En dan die vuile toiletten!

Ondanks onze leeftijd die begint te wegen, zetten we ons looprek nu en dan toch langs de kant en sloegen we wild de beentjes uit op hitjes als deze:

waarna we ons vals gebit terug instaken.

Ik wil U ook al waarschuwen dat ik weer taart heb gebakken, dus dat U donderdag weer calorieën mag verwachten. Kwestie dat U de komende drie dagen wat op Uw eten kan letten he.
*slaat nog wat chocolade naar achter*
't Kan niet al biogroensel zijn hé. Vitters.

Vers geboren: de groentenblog!

2010-09-03T16:02:00.000+02:00

Ongelooflijk maar waar!
De groentenblog is er eindelijk!
U vindt hem hier of wanneer U op de nieuwe button rechts klikt!
We beginnen, naar het initiatief van Naais, met September-Veggiemaand, een supergezonde, megaverantwoorde en hopelijk ook lekkere maand.
Klikkerdeklik, U moest al weg zijn en volger worden en opslaan in Uw favorieten en recepten opzoeken en testen en met ons delen.

Alle uitleg erover vindt U niet hier maar daar, maar tips en reclamaties mogen wel naar het gekende emailadres worden gestuurd.
't is uiteindelijk allemaal één pot nat hé.

Met grote dank bovendien aan Riet, voor het voorzien van de naam van de groenselblog.

Janina Zoetekauw: Cappuccinocake met topping van witte chocolade

2010-09-02T23:44:00.000+02:00

Het is nog twintig minuten donderdag en donderdag is vanaf nu ~~af en toe~~ ~~en waarschijnlijk ook met veel uitzonderingen~~ bakdag, dus hoera jochei, een bakrecept!
Ik verzeker U: het is overheerlijk. Zo mogelijks nog lekkerder dan de citroenvlinders. Die trouwens minder vettig zijn dan deze cake die er nochtans magerder uit ziet.
Kijk maar:

Maar ach wat, koeken bakken gaat helemaal niet over calorieën tellen maar wel over Yummie Yummie, lekkere koekjes in my tummy.
Spurt bij deze geruststellend gedachte naar de keuken en begin er aan:

Verwarm de oven op 180°
Meng 225 gr zelfrijzende bloem - 225 gr suiker - 4 eieren - 225 gr zachte boter - 1 theelepel cacaopoeder - 1 theelepel bakpoeder.
Meng 2 eetlepels heet water en 3 eetlepels oploskoffie.
Deze dikke, walgelijke smurrie doet U bij het deegske.
Goed kloppenmengenmixen en in de bakvorm doen.
35 tot 40 minuten bakken op 180°.
Smelt ondertussen au bain marie 115 gr witte chocolade - 55 gr boter en 3 eetlepels melk tot een smeuig geheel dat U heel veel zin geeft om er Uw vinger eens in te draaien.
Wacht nog even en doe er eerst nog 175 gr poedersuiker bij. Goed roerenroeren. Nu is het echt ideaal om van te snoepen.
Bedek de cake met het chocoladeglazuur.
Dweil Uw keuken, want echt, het loopt overal.

Njummie Njummie, overheerlijke cake in uw tummy!

(Recept opnieuw uit Lesley Mackley's boek 100 Toprecepten. Bakken.)

Een award voor mijn vet haar

2010-08-31T18:41:00.000+02:00

Ik had U gezegd dat ik vandaag wel iets zou uitvinden om U te entertainen, en alzo geschiedt dus.
De insipiratie was makkelijk gevonden in een stokje dat nog lag te wachten.

Van Emma en Mona en Ma vie en vert kreeg ik namelijk, een hele tijd geleden al, de Stylish Blogger Award.

Juij, joepie en dankjewel!

De award vraagt om vijf persoonlijk-willekeurige weetjes. Ik heb U al een paar keer blij verrast met ongelooflijk spannende weetjes over mezelf en echt waar, hoewel mijn persoonlijkheid eindeloos veel sprankelende facetten bevat, ontbreekt het me even aan zelfweterij.

Uit wanhoop ging ik te rade bij mijn foto's, zie alsnog hier:

Wat komt U over mij te weten?

Ik heb een bijzondere ring die me doet denken aan longblaasjes. De ring wekt vaak reacties op en dat is goed want het zijn bijna altijd positieve reacties en dat is nog beter want in het begin twijfelde ik nog wat. Ik was bang dat ik er wat twilight-achtig zou uitzien.

Ik was een blauw bolletje op de concerten van Leonard Cohen, en dat wijs ik aan op het veiligheidsplan. Een veiligheidsplan dat een vriend van me tekende. Ik heb dus slimme vrienden.

Ik eet graag snoep en dan vooral kleurrijk en mierzoet snoep. Maar dat wist U al zeker?

Ik heb het mooiste nichtje ter wereld en zit daar graag hand in hand mee.

Mijn stoere persoonlijkheidskant wil graag een tatoeage en deze zomer testte ik eens met een übercoole robot. Vakkundig aangebracht met kindergrimedinges door mijn collega's van Stitch me!. Wat leerde ik uit deze testversie: de arm is een goede plek - over al de rest denk ik best nog eens goed na.

Ik wil ook nog opmerken dat ik heel graag stylish zou zijn, zoals de award suggereert, maar het vandaag niet echt ben. Vet haar en gepluisd trainingsvestje olé olé!

Bij stylish denk ik trouwens altijd aan sushi en strakke witte interieurs. Helaas hou ik van geen van beide.

Maar als stylish ook "gezellig knus met lekker gebak of een ovenschotel" kan betekenen, dan ben ik nu en dan wel stylish. In beperkt-luie mate.

Ik wil de stylish-dinges graag doorgeven, maar vraag me af wie hem ondertussen nog niet heeft gehad.

U daar! Bent U stylish? In eender welke zin? En U wilt dat eens uitleggen?

Laat het me weten en ik overhandig U de trofee persoonlijk!

Tiens, ik heb hier nog drie stokjes liggen.

Maar dat is voor later.

Wat dacht U van morgen?

Part of the weekend never dies

2010-08-30T18:54:00.000+02:00

Zo, ik ben, na een week, eindelijk uit bad.
Met een heel verrimpeld vel en met een iets vloeiender Frans dan voorheen.
En ik kan U ook bijvoorbeeld het verschil uitleggen tussen emporter - amener - apporter - emmener.
Intéressant, n"est-ce pas?

En voor de rest...
... werd ik even (en nog steeds een beetje) geplaagd door een enorme opstoot van arachnofobie, nadat drie monsterexemplaren mij 10 jaar van mijn leven hadden gekost.
... vraag ik mij af wie er op de idee is gekomen de zomer uit ons seizoensaabod te schrappen. Het is augustus en ik heb een valling. Een valling. In augustus.
... wil ik op alle vlakken tegelijk in gang schieten, maar moet ik eerst nog even kiezen op welk vlak precies te beginnen.
... krijgt U morgen een persoonlijk getest en goedgekeurd taartrecept. Terwijl ik daar nochtans een donderdags gebeuren had van willen maken. Ja, U krijgt het gewoon pas donderdag. Ik vind morgen wel iets anders uit.
... wens ik niemand toe zijn Telenetpaswoord te vergeten. Nog erger dan Uw sleutel die afbreekt in 't slot, echt waar.
... vind ik de nieuwe nieuwsjingle irritant.
... zat zij iets te lang in het Frans taalbad:

Zo, dat waren genoeg oninteressante weetjes, afgesloten door een middelmatig plaatje.
Heej, het kunnen niet altijd hoogvliegers zijn hé.

Part of the weekend never dies

2010-08-23T22:39:00.000+02:00

Ik kan weer niet veel anders dan starten met mij te excuseren.
Ik ga heel de week in bad en daardoor schoot de weekendplaat er weer bijna bij in.
Stap voor stap verduidelijking.

We beginnen bij het weekend.
Ik zag er drie dagen zo uit:

Maar dan in spiegelbeeld (voor de critici).

Pers en plebs hebben de concerten ondertussen al voldoende, doch geheel terecht, bejubeld en ik kan niet meer zeggen dan dat ik geëvolueerd ben van Onwetende naar Fan.
Ik toonde U Uw plaats, raapte Uw lege drankbekers op en riskeerde mijn leven door U het kussentje terug te vragen waarop U had gezeten, maar bovenal zat ik er bij en keer ik er naar en zag ik dat het goed was.

De weekendplaat kan dan ook niet anders zijn dan dit:

Ik dacht dat ik nooit zou zwichten voor zo wat mellow achtergrondzangeressen en een cheesy saxofoonriedeltje, maar de afgelopen drie avonden bewezen alvast het tegendeel.
Volgende week gaan we nog eens wild feesten hoor, gene paniek, dat wordt hier geen stek voor woessies.
Maar vandaag nog even wel dus.
En moest u mij dingen beginnen verwijten over de rare tekeningetjes in de (amateur)clip, zo daar zijn mannen in kostuum en naakte vrouwen met enkel jartellen aan, ik weet helemaal van niets en het was het beste wat het net te bieden had.

Wat dat bad betreft: zo heet dat tegenwoordig als je een week Frans moet praten en dit met het oog op betere jobperspectieven en al. Een taalbad.

De combinatie van beide activiteiten zorgde er voor dat ik deze ochtend in bad ging met slechts drie uren slaap achter de kiezen, maar hé, ik moest toch wat blijven hangen, stel dat de Leo eens uit zijn backstageding kwam of zo.
Wat niet gebeurde.

Janina Zoetekauw: Citroenvlinders

2010-08-19T22:52:00.001+02:00

Ik eet nogal veel suiker.
En dat is misschien nog wat zwak uitgedrukt.
Misschien is "Janina ♥ ♥ ♥ suiker" waarheidsgetrouwer.

Het begint van bij het ontbijt met twee scheppen suiker in de thee.
En daarna houdt het de rest van de dag niet meer op.

Toen ik maandag en dinsdag verging van de tandpijn, maakte ik me dan ook wat zorgen.
(Bedankt allemaal voor de tips trouwens, bende alkoliekers.)
Misschien begonnen die twintig koeken per dag hun tol te eisen.
Een tandartsbezoek gaf echter de oorzaak "duwende wijsheidstand" aan en nog voor ik daar iets kon op zeggen, was hij al getrokken.
Ik heb een goede doch wat vastberaden tandartse.

Om te vieren dat ik niet langzaam aan het wegrotten ben door een suikeroverkill, bakte ik wat cakejes.
En lekker dat die waren!
En feetselijk en dartel dat die er uit zagen!
Kijk maar:

Vlinder-citroencakejes. Cakevlinders met dikke lijven van citroenbotercrème, njammie!

U maakt deze heerlijk magere lekkernij als volgt:

Maak een 4/4 beslag, in dit geval: 120 gr zelfrijzende bloem, 120 gr suiker, 120 gr zachte boter en 2 eieren. Voeg 1/2 theelepel bakpoeder toe, want een ingezakt cakeje is ongelooflijk triestig.
Voor de smaak: zeste van 1/2 citroen en volgens het recept ook 2 à 4 eetlepels melk.
Zeste is nu een makkie dankzij mijn nieuwe zesteschraper. En "Ik heb een zesteschraper gekocht" wordt door mijn vrienden begrepen als "Ik heb zes schapen gekocht".
Doe het deeg in cupcakevormpjes en bak 20 minuten op 180 graden.
Laat afkoelen.
Ondertussen maak je een crème van 55 gr boter, 120 gr poedersuiker en twee eetlepels citroensap. Mengen en vergeet niet, wat een mixer kan, kan U ook zelf. Goed voor de spieren!
Snijd het bovenste plakje van het cakeje en snijd dit in twee, doe een klodderke crème in het midden van het cakje en steek er de halve cirkeltjes in, als vleugeltjes.
Bestrooi nog met poedersuiker, maar dat was ik, zoals U ziet, vergeten.

Werkelijk easy peasy en echt verrassend lekker.

Het past dan ook perfect in de blogreeks die rond gaat omtrent "makkelijke cake".

Volgende week een nieuw recept en ik verklap het U nu al, want ik maakte het al: "Cappuccinocake met een topping van witte chocolade". Eveneens likkebaardend lekker.

Maar dat is voor volgende donderdag.

Maak eerst maar vlinderkes en laat het smaken!

En inderdaad, hier hoort een voetnoot slash bronvermelding: Het recept komt uit het boek Bakken: 100 toprecepten van Lesley Mackley. Het ziet er zo wat een raar (lees: ouderwets en grafisch niet zo geslaagd (lees: onsmakelijke stap-voor-stap foto's)) boek uit, maar tot nu toe was het allemaal zeer njammie njammie en ik zou Lesleys recepten alle 100 wel eens willen uittesten. U bent dus gewaarschuwd.